ကယ္တင္ရႇင္မေမွ်ာ္ေစခ်င္

လူထုစိန္၀င္း



ေျပာ႐ိုးေျပာစဥ္မို႔ ႏႈတ္က အလြယ္တကူ ေျပာေလ့ရႇိတဲ့ ျမန္မာစကားေတြထဲမႇာ မႏႇစ္သက္ႏိုင္တဲ့ စကားတခ်ဳိ႕ ရႇိတယ္။ တခ်ဳိ႕စကားေတြဆိုရင္ ဘယ္ေခတ္မႇာ ဘယ္သူကစခဲ့တယ္ မသိဘူး။ ေတာ္ေတာ္ ယုတၲိမတန္၊ မမႇန္ကန္တာ ေတြ႕ရတယ္။

ပါရမီနဲ႔ ၪာဏ္ပညာေၾကာင့္
အဲဒီလိုစကားေတြထဲက မႏႇစ္သက္ႏိုင္ဆံုး စကားတစ္ခုကေတာ့ ''ဘုရားေတာင္ အမႇီရႇိမႇပြင့္တယ္'' ဆိုတဲ့ စကားျဖစ္တယ္။ အဆူဆူေသာ ဘုရားမ်ားဟာ သစ္ပင္တစ္ပင္ပင္ရဲ႕ အရိပ္အာ၀ါသေအာက္မႇာ စံပါယ္ေတာ္မူရင္း ဘုရားအျဖစ္ကို ေရာက္ ရႇိခဲ့ၾကတာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေျပာၾကဆိုၾကတာ ျဖစ္တယ္။ ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ ေဗာဓိေညာင္ပင္ေအာက္မႇာ ဘုရားအျဖစ္ ေရာက္ခဲ့တာမႇန္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေဗာဓိေညာင္ပင္ဆိုတဲ့ အမႇီေၾကာင့္ ဘုရားအျဖစ္ကို ရရႇိခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေလးသေခ်ၤနဲ႔ ကမၻာ တစ္သိန္း ျဖည့္ဆည္းခဲ့တဲ့ အထံုပါရမီနဲ႔ အတိုင္းအဆမရႇိ ႀကီးမားလႇတဲ့ ၪာဏ္ပညာေၾကာင့္ ဗုဒၶဘုရားအျဖစ္ကို ေရာက္ရႇိခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

သစ္ရိပ္၀ါးရိပ္မႇာ
အဆူဆူေသာ ဘုရားမ်ားဟာ သစ္ပင္တစ္ပင္ပင္ေအာက္မႇာ ဘုရားအျဖစ္ ေရာက္ရႇိခဲ့ၾကတာက အေျခအေနအရ ျဖစ္ရတဲ့ သေဘာပါ။ ဘုရားအေလာင္းအဆက္ဆက္တို႔ဟာ ေလာကီစည္းစိမ္ခ်မ္းသာေတြကို စြန္႔ၿပီး ေတာရပ္မႇာ လႇည့္လႇည္သီတင္းသံုး ရင္း တရားစစ္တရားမႇန္ကို ရႇာေဖြၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းသင္ခန္း ေဆာက္တည္ေနေလ့ မရႇိပါဘူး။ အရိပ္အာ၀ါသေကာင္းရာ သစ္ပင္၀ါးပင္ေတြေအာက္မႇာ အလ်ဥ္းသင့္သလို သီတင္းသံုးၿပီး က်င့္ၾကံအားထုတ္ေနၾကတာ ျဖစ္တယ္။ ေနေရးစား ေရးကိစၥမ်ားအတြက္ အခ်ိန္ကုန္မခံပါဘူး။ ရသမွ်အခ်ိန္တိုင္း သဗၺညဳတၪာဏ္ေတာ္ ရရႇိေရးအတြက္သာ အားထုတ္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဘယ္သူမျပဳမိမိမႈ
သစ္ပင္ေကာင္းတစ္ပင္ရဲ႕ အရိပ္အာ၀ါသေအာက္မႇာ က်င့္ၾကံအားထုတ္ရင္း ဘုရားအျဖစ္ကို ေရာက္ရႇိခဲ့တာေၾကာင့္ ဘုရားနဲ႔သစ္ပင္ကို တြဲၿပီးျမင္ေနရတာ ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ စကားအျဖစ္ ေျပာေနၾကသလို ''အမႇီရႇိမႇပြင့္တယ္'' ဆိုတာ မမႇန္ပါဘူး။ ဒီမမႇန္တဲ့ စကားကို ႏႈတ္က ခပ္ေပါ့ေပါ့နဲ႔ အလြယ္တကူ ေျပာေနၾကေလေတာ့ လူေတြကို ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးၿပီး ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ဖို႔ အားမေပးတဲ့သေဘာ သက္ေရာက္သြားခဲ့ရတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမႇာက အားကိုးမႇီခိုရာ ကယ္တင္ရႇင္ ဆိုတာ မရႇိပါဘူး။ လူတစ္ေယာက္ ေကာင္းရာမြန္ရာေရာက္ေအာင္ ဘယ္သူကမႇ ပို႔မေပးႏုိင္သလို ငရဲေရာက္ေအာင္လည္း ဘယ္သူကမႇ တြန္းခ်တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္အရာမဆို ဘယ္သူမျပဳ မိမိမႈပါပဲ။
'ေရႊျပည္ေတာ္ ေမွ်ာ္တိုင္းေ၀း' အေျခအေန ျဖစ္ေနရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ 'ကယ္တင္ရႇင္' စိတ္ဓာတ္ (Savior Complex) ေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။

ကယ္တင္ရႇင္မရႇိ
ဗုဒၶရဲ႕ အလိုေတာ္က ဘာမဆို ကိုယ္လုပ္မႇ ကိုယ္ရပါတယ္။ က်င့္ၾကံအားထုတ္လုပ္သူ မႇန္သမွ် ဘယ္သူမဆို ဗုဒၶဘုရားအျဖစ္ကိုေတာင္ ရႏိုင္ပါတယ္။ မိဘေက်းဇူး ဆပ္ခ်င္လြန္းလို႔ဆိုၿပီး မိဘကို နိဗၺာန္ေရာက္ေအာင္ လုပ္မေပးႏုိင္သလို၊ သားသမီးကိုခ်စ္လြန္းလို႔ နတ္ျပည္ေျခာက္ထပ္မႇာ နတ္သမီးေလးေတြ တစ္ဖက္ငါးရာနဲ႔ စံစားႏုိင္ေအာင္ ဘယ္မိဘကမႇ လုပ္မေပးႏုိင္ပါဘူး။ ကိုယ္တိုင္က်င့္၊ ကိုယ္တိုင္အားထုတ္မႇ ရႏိုင္ပါတယ္။ ဘယ္သူမႇ အားကိုးလို႔ မရဘူး။ ကယ္တင္ရႇင္ မရႇိဘူး။ 'အတၲာဟိအတၲေနာ နေတၴာ' မိမိကိုယ္မႇတစ္ပါးကိုး ကြယ္ရာမရႇိဘဲ။

ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္ရႇာစား
လူ႕ေဘာင္ေလာကမႇာ ေလာကီသားမႇန္သမွ် အခ်င္းခ်င္း ကူညီ႐ိုင္းပင္းေနၾကတယ္။ ကြၽန္းကိုင္းမႇီ၊ ကိုင္းကြၽန္းမႇီဆိုသလို အျပန္အလႇန္ အမႇီသဟဲ ျပဳေနၾကတယ္။ အထီးထီး လူေတြနဲ႔ အဆက္အဆံမရႇိ ရပ္တည္လို႔မရဘူး။ ဒါဟာ လူ႕ေလာကရဲ႕ သဘာ၀တရား ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ လူတုိင္းလူတိုင္းဟာ ကိုယ့္အသက္ရႇင္ ရပ္တည္ေရးအတြက္ ကိုယ့္ဘ၀ သာယာေအးခ်မ္းေရးအတြက္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ရတယ္။ ကိုယ့္ထမင္း ကိုယ္ရႇာစားရတယ္။ ကိုယ့္မိသားစုကို ကိုယ့္ဟာ ကိုယ္ ကာကြယ္ေစာင့္ေရႇာက္ရတယ္။ ဘယ္သူ႕ကိုမႇ အားကိုးအားထားျပဳလို႔ မရဘူး။

ကယ္တင္ရႇင္မလုပ္နဲ႔
ကမၻာသူ၊ ကမၻာသားအားလံုးနဲ႔ အတူတကြ လက္တြဲေနထိုင္ၾကရတယ္ ဆိုတဲ့ ေလာကသဘာ၀တရားကို လူေတြက တလြဲဆံပင္ေကာင္းလုပ္ၿပီး မႇီခိုအားကိုးမႈ လြန္လြန္ကဲကဲျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေနၾကတာ ေနရာတိုင္းမႇာ ေတြ႕ေနရတယ္။ အခက္ အခဲၾကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးၿပီး ကိုယ့္နည္းနဲ႔ကိုယ္ ေျဖရႇင္းဖို႔ တိုက္တြန္းရမယ့္အစား၊ အားကိုးအားထားရႇာဖို႔ အၾကံေပးတတ္ၾကတယ္။ ဒါမႇမဟုတ္လည္း သူ႕အားနဲ႔သူ ေျဖရႇင္းဖို႔ အၾကံေပးလမ္းျပ လုပ္မယ့္အစား ကိုယ္က ကယ္တင္ရႇင္လုပ္ၿပီး ၀င္ကယ္ေပးၾကတယ္။ ေစတနာနဲ႔ ၀င္ကယ္တာ ဆိုေပမယ့္ ဒါဟာ ကူညီရာ မေရာက္ပါဘူး။ တစ္ဖက္သားကို အားကိုးရႇာလြန္းတဲ့ စိတ္ဓာတ္ (Dependency Syndrome) အျမစ္တြယ္သြားၿပီး တစ္သက္လံုး သူမ်ား ႏႇာေခါင္းေပါက္နဲ႔ အသက္႐ႈတဲ့လူမ်ဳိး ျဖစ္သြားေစပါတယ္။

အေမႇာင္တိုက္ႀကီး
အာဖရိကတိုက္ အငတ္ေဘး ပေပ်ာက္ေရးအတြက္ ကုလသမဂၢအဖြဲ႕ႀကီး စတင္တည္ေထာင္ၿပီးကတည္း က ကမၻာ့ဘဏ္၊ ႏိုင္ငံတကာေငြေၾကး ရန္ပံုေငြအဖြဲ႕၊ ယူအင္ဒီပီ၊ ယူနီဆက္ စတဲ့ အဖြဲ႕ေတြနဲ႔တကြ သူေဌးႏိုင္ငံႀကီးေတြ အားလံုးက ေဒၚလာေတြ ထရီလ်ံေပါင္းမ်ားစြာ သံုးၿပီးေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကတာ ႏႇစ္ေပါင္းေျခာက္ဆယ္ ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ အာဖရိကတိုက္ႀကီးကေတာ့ အငတ္ေဘးေတြ၊ ေရာဂါဘယေတြ၊ မ်ဳိးႏြယ္စု လူသတ္ပြဲႀကီးေတြ ေအာက္မႇာ နစ္မြန္းသထက္နစ္မြန္းၿပီး 'အေမႇာင္တိုက္ႀကီး' (Black Continent) အျဖစ္ပဲ ရႇိေနဆဲပါပဲ။ လြတ္လမ္းလည္း ေရးေရးေတာင္ မျမင္ရေသးပါဘူး။

ေလႇနဲ႔ ပိုက္ေတြေပးရမႇာ
'ေရႊျပည္ေတာ္ ေမွ်ာ္တိုင္းေ၀း' အေျခအေန ျဖစ္ေနရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ 'ကယ္တင္ရႇင္' စိတ္ဓာတ္(Savior Complex) ေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ငတ္ေနတဲ့လူေတြကို ငါးေတြပဲ ယူလာေပးေနတဲ့ အခါက်ေတာ့ အဲဒီလူေတြက ငါးလာေပးမႇာ ကိုသာ အျမဲေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကေတာ့တယ္။ တကယ္လုပ္သင့္တာက ေလႇေတြနဲ႔ ပိုက္ေတြေပးၿပီး ငါးမ်ားတတ္ေအာင္ လုပ္ေပးရမႇာ မဟုတ္လား။ ကယ္တင္ရႇင္စိတ္ဓာတ္ လြန္ကဲေနတဲ့ ကယ္တင္ရႇင္ေတြက လူေတြကို မႇီခိုလြန္းတဲ့ စိတ္ဓာတ္ အျမစ္တြယ္သြားေစတယ္။ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး ပညာရႇင္အေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း ကယ္တင္ရႇင္ လုပ္ရပ္ေတြကို မႏႇစ္သက္ၾကပါဘူး။

ကယ္တင္ရႇင္ မေမွ်ာ္ေစခ်င္
'အလႇဴဒါနနဲ႔ ႏုိင္ငံတစ္ခုကို မကယ္တင္ႏိုင္' (Charity does not save a nation) ဆိုတဲ့ စကားကို ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးပညာရႇင္ေတြက ေထာက္ျပေလ့ရႇိတယ္။ လူေတြကို သူတို႔ေျခေထာက္ေပၚ သူတို႔ရပ္ၿပီး၊ သူတို႔ဘ၀ကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္ ကယ္တင္ဖို႔ကိုသာ တိုက္တြန္းတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူငယ္ေတြကို 'ကယ္တင္ရႇင္စိတ္ဓာတ္'ေတြ ကူးစက္မလာေစခ်င္ဘူး။ အလားတူပဲ ကယ္တင္ရႇင္ေမွ်ာ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးေတြလည္း ရႇိမလာေစခ်င္ဘူး။

ဗုဒၶဘုရားရႇင္ေဟာၾကားေတာ္ မူတဲ့အတိုင္း 'အတၲာဟိအတၲေနာ၊ နေတၴာ' စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးပဲ ထြန္းကားေစခ်င္တယ္။ ''ဘုရားေတာင္မႇ အမႇီရႇိမႇ ပြင့္တယ္''ဆိုတဲ့ စကားကေတာ့ လူငယ္ေတြကို ကယ္တင္ရႇင္ေမွ်ာ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္သြင္းေပးတဲ့ သေဘာ သက္ ေရာက္တယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အစဥ္အလာ ဆို႐ိုးစကားျဖစ္တိုင္း ႏႈတ္ထြက္မလြယ္သင့္ဘူး။ လက္လည္း မခံသင့္ဘူး။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ အလုိေတာ္အတိုင္း ဘယ္ကိစၥမဆို ကိုယ္ပိုင္ၪာဏ္နဲ႔ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ ေ၀ဖန္သံုးသပ္ၿပီးမႇ ဆံုး ျဖတ္သင့္ေၾကာင္း ႏိႈးေဆာ္လိုက္ခ်င္ပါတယ္။

source:weeklyeleven

ျမန္မာျပည္ရိွ ေမာ္ေတာ္ကား တစ္စင္း အေၾကာင္း

ျမသန္းတင့္
ဇူလုိင္ ၂၅၊ ၂၀၁၀ (မွတ္ခ်က္ - ၁၉၉ဝ ျပည့္ႏွစ္ နိုဝင္ဘာလထုတ္ ဥသာဂ်ာနယ္မွ ၀တၳဳတိုျဖစ္သည္။ ခ်င္းတြင္းမင္းသမီး ျပန္လည္ေဖၚညႊန္း ေပးပုိ႔သည္။)

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာ့ ေစာတယ္ လုိ႔ ထင္တာပဲ။ ဟုတ္တယ္ေလ၊ အလြန္အအိပ္ၾကီးတဲ့ေကာင္၊ ေနျမင့္မွ အိပ္ရာက ထတဲ့ေကာင္။ အိမ္မွာဆိုရင္ ညသန္းေကာင္သန္းလဲြထိ စာဖတ္၊ ကဗ်ာေတြေရး၊ ဝတၳဳေတြေရးနဲ႔။ ကြ်န္ေတာ့္အခန္းက မီးဟာ အျမဲလိုလို နာရီျပန္ တစ္ခ်က္၊ ႏွစ္ခ်က္ေလာက္မွ ျငိမ္းတာ။ ဒီေတာ့ အိပ္ရာထလည္း ေနာက္က်တာေပါ့။

ခုေတာ့ သူမ်ားရပ္ရြာမုိ႔လုိ႔ ကြ်န္ေတာ္ ေစာေစာစီးစီး ထရတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဒီကေန႔ ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ျပန္မယ့္ရက္ ဆိုေတာ့ ေစာေစာမထလုိ႔ မျဖစ္ဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ရမွာက ဘတ္(စ္)ကား တစ္တန္၊ မီးရထား တစ္တန္။

ရြာကေလးကေန တစ္စင္းတည္းေသာ ဘတ္(စ္)ကားနဲ႔ ၿမဳိ႕ကေလးကို သြားရမယ္။ ညေန ၆-နာရီမွာ ၿမဳိ႕ကေလးမွာ ရထား ဆိုက္မယ္။ အဲဒီကေနျပီး ဒီရထားနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ေနတဲ့ၿမဳိ႕ကို ျပန္ရမွာ။ အမွန္ကေတာ့ အဲဒီရြာကေလးကို ကြ်န္ေတာ္မသြားခ်င္ဘူး။ ခရီးလမ္းပန္းက ေခါင္လြန္းလုိ႔။ အေဖနဲ႔အေမတုိ႔ ေခါင္းခ်ခဲ့ ေနရာ၊ မေရာက္တာၾကာျပီ။ ၾကာဆို ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ရိွေရာေပါ့။ တစ္ေန႔ကေတာ့ မိတ္ေဆြဆရာဝန္တစ္ေယာက္က အဲဒီရြာကေလးကို သြားမယ္ဆိုလုိ႔ သူ႔ကားလည္း ႀကဳံတာနဲ႔ လိုက္လာတာ။ သူက ေန႔ခ်င္းျပန္ သြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေနရစ္ခဲ့တယ္။

ရြာမွာကြ်န္ေတာ္ ႏွစ္ညပဲ အိပ္တယ္။ ေရာက္တဲ့ညရယ္၊ ေနာက္တစ္ေန႔မွ အေဖနဲ႔အေမတုိ႔ရဲ႕ ဂူကို သြားကန္ေတာ့တယ္၊ အဲဒီညအိပ္တယ္။ သည္ေန႔မနက္ ေစာေစာမွာ ကြ်န္ေတာ္ျပန္တယ္။

ျပန္မယ့္မနက္က်ေတာ့ ေစာေစာ ထရတယ္။ ရြာက ၿမဳိ႕ကေလးကိုသြားတဲ့ ဘတ္(စ္)ကားက အေစာၾကီး ထြက္မွာကိုး။ ေစာဆို သူက မနက္ ၅-နာရီမွာ ထြက္မယ္။ ၿမဳိ႕ကို မြန္းတည့္ခိ်န္ေလာက္မွ ေရာက္မယ္။ ကြ်န္ေတာ္သြားတဲ့ ရြာကေလးနဲ႔ ၿမဳိ႕က မိုင္ေလးဆယ္ပဲေဝးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကားလမ္းဆိုေတာ့၊ မိုင္ေလးဆယ္ကို ငါးနာရီေလာက္ ေမာင္းရတယ္။ တစ္နာရီကို ဆယ္မိုင္နႈန္းေတာင္ မျပည့္ခ်င္ဘူး။

မတတ္နိုင္ဘူးေလ။ ဒီလမ္းပဲ ရိွတာကိုး၊ မြန္းတည့္ေရာက္ရင္ အသိမိတ္ေဆြေတြကို လိုက္ျပီး နႈတ္ဆက္ခိ်န္ရေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေနမယ့္ၿမဳိ႕ကို ျပန္မယ့္ မီးရထားက ညေန ၅-နာရီ ဆိုေတာ့ တစ္ညေနလံုး ၿမဳိ႕ကေလးေပၚမွာ ေလွ်ာက္လည္ခိ်န္ ရေသးတယ္။ ၿမဳိ႕မွာရိွတဲ့ မိတ္ေဆြေတြကိုလည္း ၆-နာရီ ရထားနဲ႔ ျပန္ဖုိ႔ လက္မွတ္ ယူခိုင္းျပီးျပီ။ ရထားလာတာနဲ႔ တက္လိုက္သြားရံုပဲ။

ၿမဳိ႕ကိုသြားမယ့္ ကားဆိပ္က ရြာထိပ္က တမာတန္းမွာ ရိွတယ္။ ဘတ္(စ္)ကားက မနက္ ၅-နာရီ ထြက္မွာ ဆိုေတာ့ ၄-နာရီေလာက္ကတည္းက အိပ္ရာက ထရတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ ကားဆိပ္ကို ေရာက္သြားေတာ့ ၄-နာရီခဲြ။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ ဝီရိယရိွလွျပီလုိ႔ ေအာက္ေမ့ေနတာ။ ဘယ္မွာဟုတ္လုိ႔လဲ ကားဆိပ္ေရာက္ေတာ့ လူေတြက ျပည့္က်ပ္ေနျပီ။ ကားက ေဘာ္ဒီတင္ထားတဲ့ ဘတ္(စ္)ကား၊ ထိုင္ခံုေတြက ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာ ရိွတယ္။ အလယ္ေခါင္မွာ ကြက္လပ္ ရိွတယ္။ ကြက္လပ္မွာလည္း ခံုတန္းရွည္ တစ္တန္းထိုးထားတယ္။ ပစၥည္းခပ္ေသးေသးဆိုရင္ေတာ့ ေျခေထာက္ေတြၾကားထဲ၊ ခံုေတြၾကားထဲမွာ ထိုးထည့္လုိ႔ရတယ္။ ပစၥည္း ခပ္ၾကီးၾကီးဆိုရင္ ေခါင္မိုးေပၚမွာတင္ရတယ္။ ေခါင္မိုးေပၚမွာလည္း ပစၥည္းေတြ ျပည့္ေမာက္လုိ႔ပါလား။ အမိုးေပၚမွာတင္ထားတဲ့ပစၥည္းဟာ လူတစ္ရပ္နီးပါးျမင့္လိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ အစတုန္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ကားေရွ႕ခန္းက တင္ဘုိ႔ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးႏွစ္ပါး ပါလာတာနဲ႔ သူတုိ႔ကို ေနရာေပးလိုက္တယ္။ ကိစၥမရိွဘူးေလ ဒီလိုပဲ လိုက္ရမွာေပါ့။

ဘတ္(စ္)ကားနာမည္က သိႏၶဝ တဲ့၊ ဘယ္ဆိုးလုိ႔လဲ နာမည္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတဲ့ နာမည္ပဲ။ နတ္ျမင္းပံ်မ်ဳိးေပါ့၊ သိႏၶဝ ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ရြာကေလးမွာ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ငယ္ငယ္ကတည္းက ရိွခဲ့တဲ့ တစ္စင္းတည္းေသာ ဘတ္(စ္)ကား။

စစ္မျဖစ္ခင္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ၿမဳိ႕ေက်ာင္းဖြင့္ရင္ ဒီဘတ္(စ္)ကားနဲ႔ပဲ သြားရတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဘတ္(စ္)ကားပိုင္ရွင္က ဦးအဲ တဲ့။ ဦးအဲက အစတုန္းက မန္က်ည္းကုန္သည္။ ေနာက္ေတာ့ မန္က်ည္းလုပ္ငန္း သိပ္မေကာင္းေတာ့တာနဲ႔ ေမာ္ေတာ္ကားေမာင္းတာ၊ အဲဒီတုန္းက ေမာ္ေတာ္ကားနံပါတ္ေတြ ျမန္မာလို မေရးေသးဘူး၊ အဂၤလိပ္လိုပဲေရးတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္မွတ္မိေသးတယ္၊ ဦးအဲရဲ႕ ကားနံပါတ္က အာရ္ေအ။ ေနာက္က ဂဏန္းကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္း မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သိပ္မမ်ားပါဘူး၊ နံပါတ္ ေလး ငါးရာေက်ာ္ေလာက္ပဲ ရိွမယ္ ထင္တယ္။ ခုေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကၾကီးနံပါတ္ေပါ့။

ကြ်န္ေတာ္က ၿမဳိ႕ေက်ာင္းမွာ ေနေတာ့ ေက်ာင္းဖြင့္၊ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ဆိုရင္ ဦးအဲရဲ႕ ကားနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းတက္ရတယ္။ ဟိုတုန္းကလည္း မနက္ ၅-နာရီေလာက္မွာ ထစီးရတာ၊ အေမက ကြ်န္ေတာ့္ကို ရြာအထြက္ တမာတန္းကေလးအထိ လိုက္ပုိ႔တတ္တယ္။ ကားဆိပ္က ရြာအထြက္က တမာတန္းမွာ ဆိုေတာ့ ၿမဳိ႕ကိုသြားတဲ့ လူေတြလာ လာျပီး စီးၾကရတယ္။ ၿမဳိ႕ကျပန္လာရင္လည္း တမာတန္းမွာပဲ ကားဂိတ္ဆံုးတယ္။ ဒီေတာ့ အထုတ္အပိုးကေလးေတြ ကိုယ္စီထမ္းျပီး တမာတန္းက ရြာထဲကို ဝင္ၾကရတယ္။

ခု ကြ်န္ေတာ္ အသက္ ငါးဆယ္ေက်ာ္ ေျခာက္ဆယ္နား ကပ္လာေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ့္ရြာကေလးက ကားဆိပ္ဟာ တမာတန္းမွာပဲ ရိွေသးတယ္။ နာမည္ကလည္း သိႏၶဝ တဲ့၊ အရင္ ကားေဟာင္းၾကီးေတာ့ ဟုတ္မယ္ မထင္ပါဘူး။ နာမည္ပဲ တူတယ္ ထင္ပါရဲ႕။

တမာတန္းကို ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္သြားေတာ့ မနက္ ၄-နာရီခဲြပဲ ရိွေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကားဆိပ္မွာ လူေတာ္ေတာ္စံုေနျပီ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေနာက္ခန္းက ထိုင္ခံုမွာ ၾကပ္ၾကပ္တည္းတည္း ဝင္ထိုင္ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ရြာ ဆိုေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ သိတဲ့လူေတြ သိပ္မရိွေတာ့ဘူးေလ၊ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ရြယ္တူေတြထဲက ကြယ္လြန္တဲ့သူ ကြယ္လြန္၊ တစ္ရပ္တစ္ေက်းကို ေျပာင္းတဲ့လူက ေျပာင္းဆိုေတာ့ မ်က္ႏွာသိရယ္လုိ႔ သိပ္မရိွသေလာက္ပါပဲ။ နည္းနည္းပိုၾကီးတဲ့ လူၾကီးသံုး ေလးေယာက္ရယ္၊ ဒီေလာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ က်န္တဲ့ ရြာသူ၊ ရြာသားေတြကေတာ့ ေနာက္လူငယ္ေတြ။

ခု ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ရြာက ကားနာမည္ကေတာ့ အလ်င္လိုပဲ သိႏၶဝ တဲ့၊ ဒီကားနာမည္ကို ေျပာလိုက္ရင္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ရြာကကားမွန္း အဲဒီလမ္း တစ္ေလွ်ာက္က လူတိုင္း သိတယ္။

ဘတ္(စ္)ကားက အခိ်န္မွန္တယ္။ ငါးနာရီ ေဒါင္ခနဲလုိ႔ ေျပာရတာကေတာ့ လြယ္လြယ္ ေျပာလိုက္တာပါ။ အမွန္ကေတာ့ ေတာမွာ ဘယ္မွာ ေဒါင္ကနဲ ထိုးတဲ့နာရီ ရိွမွာလဲ။ ရြာဦးေက်ာင္းက အုန္းေမာင္းေခါက္ျပီး ေခါင္းေလာင္းထိုးျပီ ဆိုရင္ ငါးနာရီပဲလုိ႔ သတ္မွတ္ထားတာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ့္ လက္က လက္ပတ္နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ငါးနာရီတိတိပဲ။

ဘတ္(စ္)ကားေပၚမွာ လူေတြ ျပည့္သိပ္ေနၾကတယ္။ ရန္ကုန္မွာ ဘတ္(စ္)ကား လူၾကပ္တယ္ ဆိုတာ ဘာဟုတ္ေသးသလဲ။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ရြာက ကားက အထဲမွာတင္ လူၾကပ္တာ မဟုတ္ဘူး၊ ေမာ္ေတာ္ကား ေခါင္မိုးေပၚမွာလည္း လူေတြ အျပည့္၊ တခ်ဳိ႕က ေမာ္ေတာ္ကားေရွ႕ စက္ေခါင္းေပၚ၊ ဘီးဖံုးေပၚမွာ ထိုင္လိုက္လာၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕က ေမာ္ေတာ္ကားေရွ႕ခန္း ဒရိုင္ဘာရဲ႕ေဘးက နင္းခုန္ေပၚမွာ ထိုင္မတ္တပ္ ရပ္လိုက္လာၾကတယ္။ ေမာ္ေတာ္ကားကို ေကာင္းေကာင္း မျမင္ရဘူး။ အေဝးကေနၾကည့္ရင္ ဖုန္လံုးၾကီးထဲမွာ လူပေဒသာပင္ၾကီး တစ္အိအိ ေရြ႕လာသလိုပဲ။

ကားဒရိုင္ဘာကလည္း ေမာ္ေတာ္ကားလိုပဲ အသက္ၾကီးၾကီးရယ္၊ ကြ်န္ေတာ့္ အထင္ေတာ့ အနည္းဆံုး အသက္ ေျခာက္ဆယ္ေလာက္ေတာ့ ရိွျပီထင္တယ္။ ဝါရင့္ေနတဲ့ စတစ္ေကာ္လာရွပ္အကၤီ်လက္ရွည္နဲ႔၊ ခ်ည္ၾကမ္းလံုခ်ည္ကို ဝတ္လုိ႔ ေခါင္းမွာ မ်က္ႏွာသုတ္ပုဝါကို ဘိုသီဘတ္သီ ေပါင္းထားတယ္။ သူ႔လက္ေမာင္း တစ္ဖက္တစ္ ခ်က္မွာ အိမ္ေျမွာင္ရုပ္ အတက္အဆင္း တစ္ေကာင္စီ ထိုးထားတယ္။ အသားက အညာသားျပီျပီ ေနေလာင္လုိ႔ ညိဳမဲြေနျပီး ဒုတိယ ဒီဂရီေလာက္အထိ မ်က္ခမ္းစပ္လိုက္ေသးတယ္။ သူ႔ကို ခရီးသည္ေတြ အားလံုးက ဆရာစံလုိ႔ ေခၚၾကတယ္။ သူ႔နာမည္ရင္းက ဦးဘစံတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔နယ္သားပဲ၊ သူလည္း ဒရိုင္ဘာသက္ မေသးေတာ့ဘူး။ အနည္းဆံုးရိွရင္ အႏွစ္သံုး ေလးဆယ္ ရိွေရာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ရြာက တစ္စင္းတည္းေသာကားရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ ဒရိုင္ဘာေလ။ ရြာမွာ ကားေမာင္းတတ္တဲ့သူဆိုလုိ႔ သူတစ္ေယာက္ပဲ ရိွတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ရြာကေလးက ဧရာဝတီျမစ္ရဲ႕ အေနာက္ဘက္ ေတာ္ေတာ္ေခ်ာင္က်တဲ့ ေနရာမွာဆိုေတာ့ ခုထိ ေမာ္ေတာ္ကားကို မျမင္ဘူးတဲ့ လူေတြရိွေသးတယ္။ ေမာ္ေတာ္ကား ရြာနားက ျဖတ္ေမာင္းရင္ ကေလးေတြက ဝိုင္းလိုက္ၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕က ကားေပၚကို အတင္းတြယ္တက္တယ္။ တခ်ဳိ႕ အသက္ခပ္ၾကီးၾကီးေတြကေတာ့ ထြက္ၾကည့္ရံုေလာက္ပါပဲ။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ ကေလးေတြပဲ။ တစ္ေလာကတင္ ကေလးတစ္ေယာက္ ေမာ္ေတာ္ကား ေနာက္ျမီးကို ခိုစီးတာ လိမ့္က်လုိ႔ ေဆးရံုကို ပုိ႔လိုက္ရေသးသတဲ့။

ကားေပၚမွာ ေျပာလာတဲ့ အေၾကာင္းေတြကေတာ့ အစံုပါပဲ။ ဆန္ေစ်း၊ ဆီေစ်း၊ ဆားေစ်း၊ ႏြားေစ်း၊ စပါးေစ်း အေၾကာင္းလည္း ပါတယ္။ ဘုန္းၾကီးပံ်အေၾကာင္းလည္း ပါတယ္။ ဇာတ္ပဲြအေၾကာင္းလည္း ပါတယ္။

ဆရာစံ ေခၚ ဦးဘစံ ေမာင္းတဲ့ သိႏၶဝ ေမာ္ေတာ္ကားၾကီးဟာ လွည္းလမ္းေစာက္ရာေတြ ထင္ေနတဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ တအိအိေမာင္းလာတယ္။ ျမန္ျမန္ေမာင္းလုိ႔မရဘူးေလ၊ လမ္းက လွည္းလမ္း၊ အဲဒီလွည္းလမ္းမွာ လွည္းဘီးရာေတြက တစ္ခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ တစ္ေတာင္ေလာက္နက္တဲ့ ေစာက္ၾကီးေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေတာ့ ဆရာစံဟာ အဲဒီလွည္းေစာက္ႏွစ္ခုၾကားမွာ ခြျပီး ေမာင္းရတယ္။ ေစာက္ထဲကို ဘီးေခ်ာ္က်သြားရင္ ဒီ ေမာ္ေတာ္ကားၾကီးဟာ ေဘးတိုက္လဲက်မွာ ေသခ်ာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေျဖးေျဖးေမာင္းရတာ။ ဒီအထဲမွာ လမ္းေၾကာင္းကလည္း က်ဥ္းေသးတယ္။ လမ္းေဘး တစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာ နဘူးျခံဳေတြ ရိွတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ ယာခရိုးမွာ ေပါက္ေနတဲ့ တန္ေဆာင္းျပသာဒ္ပင္ေတြ ရိွတယ္။ နဘူးကိုင္းနဲ႔ရိုက္မိရင္ မသက္သာဘူး။ အဲ... တန္ေဆာင္းျပသာဒ္ပင္ေတြနဲ႔ တိုးရင္ေတာ့ ဆူးေတြနဲ႔ျငိျပီး မ်က္ႏွာစုတ္ျပီလုိ႔သာ မွတ္ေပေတာ့။

ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ေမာ္ေတာ္ကားၾကီးဟာ အဲဒီေတာလမ္းကေလးေပၚမွာ တအိအိ ေမာင္းလာတယ္။ ဘယ္ဆိုးလုိ႔တုန္း သူ႔ေဒသနဲ႔၊ သူ႔ေမာ္ေတာ္ကားနဲ႔၊ သူ႔ဒရိုင္ဘာနဲ႔ေတာ့ ေခ်ာလုိ႔။

နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေျခာက္နာရီထိုးေနျပီ။ ေနလံုးက အေရွ႕ဖက္ေတာတန္းေတြေပၚက ထြက္လာတယ္။ ယာခင္းထဲမွာ ပံ်လႊားေတြက အုပ္ဖဲြ႔ျပီးပံ်ေနၾကတယ္။ ထန္းေတာညိဳညိဳေတြထဲမွာ ျမဴေတြရစ္ဝဲေနတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ဟာ ကားေပၚမွာ အတြင္းဖက္ လွည့္ထိုင္ေနရာက ဒီရႈခင္းေတြကို လည္ျပန္ လွည့္ၾကည့္လိုက္လာတယ္။ ဒီေလာက္ က်ပ္သိပ္ေနတဲ့ခရီး၊ ဒီေလာက္ဆိုးတဲ့လမ္းမွာ ဒီလိုလွပတဲ့ ရႈခင္းကေလးေတြ ၾကည့္စရာရိွလုိ႔ ေတာ္ေသးတာေပါ့။

ဒီလိုရႈခင္းကို ၾကည့္ျပီး အရသာခံလာတုန္းမွာ ျမည္ဟည္းတဲ့ အသံၾကီးတစ္သံ ထြက္လာျပီး ေမာ္ေတာ္ကားဟာ ထိုးရပ္သြားတယ္။ ကားေပၚက အလန္႔တၾကားေအာ္သံေတြ၊ ေယာင္သံယမ္းသံေတြ၊ ရယ္သံေတြ ေပၚလာတယ္။ ဘာမွေတာ့ မျဖစ္ပါဘူး ေမာ္ေတာ္ကား ထိုးရပ္သြားတာပဲ ရိွပါတယ္။ စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့ ဘီးေပါက္တာ တဲ့။

ကားေပၚက လူေတြဆင္းျပီး ကားကို ဂ်ဳိက္ေထာက္ၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ ဘီးလဲၾကတယ္။ ဘီးပိုပါလုိ႔ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ သူတုိ႔ျဖဳတ္လာတဲ့ ကြ်န္ေတာ္လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ ဟုတ္တာေပါ့ အမဲရိုးၾကီး တန္းလန္းၾကီးစူးလုိ႔ ဒူးရိုးၾကီး ထင္ပါရဲ႕။ ကားက အေပၚက ဝိတ္မ်ားေတာ့ အမဲရိုးကို တက္အနင္းလိုက္မွာ ဘီးေပါက္သြားတာ။ ဘီးကလည္း ေပါက္မယ္ဆိုရင္ ေပါက္ခ်င္စရာပဲ၊ ဘီးမွာ ပန္းေတြ ဘာေတြ မရိွေတာ့ဘူး။ တာယာက ေကာ္ပတ္တိုက္ထားသလို ေျပာင္ေခ်ာေနျပီ။
“ဆရာစံရဲ႕ တာယာကေလး ဘာေလး လဲပါဦး” လုိ႔ အဖြားၾကီးတစ္ဦးက လွမ္းေျပာတယ္။
“တာယာအသစ္လဲဖုိ႔ေျပာတာပဲ ေအာင္ေရ...ဒါေပမယ့္ ကားအံုနာကို အေၾကာင္း သိတယ္ မဟုတ္လား သူက ကားတာယာ တစ္လံုး တစ္လံုးကို ေထာင္ခီ်ေပးရတာတဲ့၊ မလဲနိုင္ဘူး” တဲ့။

ကားဆရာ ဦးဘစံနဲ႔ စပယ္ယာဟာ ကားဘီးကို ခြ်တ္လဲေနၾကတယ္။ စပယ္ယာကလည္း အသက္ မငယ္ေတာ့ဘူး။ ရိွရင္ ငါးဆယ္ေက်ာ္ ေျခာက္ဆယ္နီးပါး ရိွေနျပီ။ ဦးဘစံနဲ႔ မတိမ္းမယိမ္းပဲ၊ ေယာင္ၾကီးထံုးလုိ႔။

ကားဘီးကိုလဲတာ နာရီဝက္ေလာက္ၾကာတယ္။ ေျခာက္နာရီခဲြေနျပီ ေပတရာလမ္းဆံုကို မေရာက္ေသးဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ရြာနဲ႔ ေပတရာလမ္းဆံုက ဆယ္မိုင္ေလာက္ရိွတယ္။ ခုမွ လမ္းဆံုကိုေရာက္ဖုိ႔ လမ္းတစ္ဝက္ပဲ ရိွေသးတယ္။ တစ္နာရီခဲြေလာက္ရိွတာေတာင္ ငါးမိုင္ပဲ ေရာက္ပါေသးကလား။ ေအးေလ ေပတရာေပၚ မေရာက္ေသးလုိ႔ ျဖစ္မွာေပါ့။ ေပတရာေပၚ ေရာက္ရင္ သည့္ထက္ေတာ့ ျမန္မယ္လုိ႔ ထင္ရတာပဲ။

ဘီးလဲျပီး ေမာ္ေတာ္ကားထြက္လာတယ္။ ဘာမွ မၾကာပါဘူး ကားထိုးရပ္သြားတယ္။ “ေရဆူေနျပီေဟ့” လုိ႔ ေရွ႕ခန္းက ဆရာစံက လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။ စပယ္ယာက ခုန္ၾကားထဲက ပလပ္စတစ္ပုံး တစ္ပုံးးကို ဆဲြထုတ္လာျပီး စက္ေခါင္းဆီ ဆင္းသြားတယ္။ ဒီနားတစ္ဝိုက္မွာ ေရရွားတယ္ေလ၊ တစ္ခ်ဳိ႕ဟာေတြဆိုရင္ ေရကန္မွာ ေရခန္းလုိ႔ ေလး ငါး ေျခာက္မိုင္ေလာက္ထိသြားျပီး ေရစည္လွည္းနဲ႔ ေရတိုက္ရတယ္။ ဒီနားတစ္ဝိုက္မွာ ေမာ္ေတာ္ကားေရဆူလုိ႔ ေရထည့္ခ်င္ရင္ ဘယ္မွာမွ ေရရွာလုိ႔ ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ကားေပၚမွာ ေရအလံုအေလာက္ ထည့္လာရတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာပါပဲ။ ေနာက္ထပ္ တစ္စံုတစ္ရာ မျဖစ္ပဲ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ရြာသြားတဲ့ လမ္းခဲြနဲ႔ ေပတရာလမ္းဆံုမွာရိွတဲ့ တစ္ဝက္ဇရပ္ကေလးကိုေရာက္တယ္။

တစ္ဝက္ဇရပ္ကေလးမွာ ေရအိုးစင္ကေလးရိွေတာ့ ေရဆာေနတဲ့သူက ေရေသာက္ၾကတယ္။ ေမာ္ေတာ္ကားကလည္း ကာဘေရတာပူလုိ႔ ခဏရပ္ဦးမယ္ဆိုျပီး ရပ္ေပးတယ္။

နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၇-နာရီထိုးေနျပီ၊ အားပါးပါး ရြာကထြက္လာတာ ႏွစ္နာရီတင္းတင္းရိွျပီ၊ ခုမွ ဆယ္မိုင္ပဲ ေရာက္ပါေသးကလား။ ၿမဳိ႕က မိုင္ေလးဆယ္ ေဝးတယ္။ ေနာက္ထပ္ မိုင္သံုးဆယ္ သြားရဦးမယ္။

တစ္ဝက္ဇရပ္ကေလးမွာ နားေနရင္း ကြ်န္ေတာ့္အသိအကြ်မ္းေဟာင္း တစ္ေယာက္ကို သြားေတြ႔တယ္။ ေစာေစာက ကားဒရိုင္ဘာဆရာစံက ေအာင္ လုိ႔ ေခၚတဲ့ အဖြားၾကီးေလ။

သည္နာမည္ကို ကြ်န္ေတာ္ၾကားဖူးပါတယ္လုိ႔ ေအာက္ေမ့ေနတာ၊ ခုမွ ကြ်န္ေတာ္ သတိရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ငယ္ငယ္တုန္းက တစ္ရြာလံုး သူ႔ကို “ေအာင္” လုိ႔ ေခၚခဲ့ၾကတယ္။ သူ႔နာမည္ရင္းက ေဒၚေငြေအာင္ တဲ့။

ဟုတ္တယ္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ရြာမွာ ပထမဆံုးစျပီး ေမာ္ေတာ္ကားေထာင္တဲ့ ကားအံုနာ ဦးသာဒြန္းရဲ႕ဇနီး။ ၾကည့္စမ္း သူနဲ႔မေတြ႔တာ ႏွစ္ေပါင္း ေလးဆယ္ရိွသြားျပီ။ ကားေပၚမွာ လူေတြကလည္းၾကပ္၊ မနက္ ေဝလီ ေဝလင္းလည္း ျဖစ္ေတာ့ ကားေပၚမွာ ပါလာတဲ့လူေတြကို တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ေသေသခ်ာခ်ာ မၾကည့္မိၾကဘူး။ ခုတစ္ဝက္ဇရပ္ကေလးမွာ နားမွပဲ လူစံုျမင္ရေတာ့တယ္။

ေအာင္က ကြ်န္ေတာ့္ထက္ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္၊ အစိတ္ေလာက္ၾကီးမွာေပါ့။ ခုဆို အသက္ ၇၅-ႏွစ္ေလာက္ ရိွျပီထင္တယ္။ သူလည္း ၿမဳိ႕ကို ေျပာင္းေနျပီတဲ့ ရြာကိုခဏျပန္လာတာတဲ့၊ မေန႔ကလည္း တစ္ျခားရြာကို ကူးေနေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေရာက္ေနမွန္း မသိဘူးတဲ့။

သူ႔ေယာကၤ်ား ဦးသာဒြန္းကေတာ့ ဆံုးသြားျပီတဲ့၊ ေရဖ်ဥ္းစဲြတဲ့ ေရာဂါနဲ႔တဲ့။

ဟုတ္မွာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ငယ္ငယ္ကတည္းက ဦးသာဒြန္းကို ျမင္ဘူးတယ္၊ ဦးသာဒြန္းက အဲဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ရြာမွာ ပထမဆံုး ကားအံုနာ၊ သူကိုယ္တိုင္ ကားေမာင္းတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ ကားျပင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဦးသာဒြန္းကားကို ကြ်န္ေတာ္ေကာင္းေကာင္းမမီလိုက္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္လူမွန္းသိတဲ့ အရြယ္ေရာက္ေတာ့ ဦးသာဒြန္းက ကားအံုနာ မလုပ္ေတာ့ဘူး။ ဦးအဲက ကားအံုနာ ျဖစ္ေနျပီ၊ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ အခု စီးလာတဲ့ ေမာ္ေတာ္ကားၾကီးရဲ႕ နာမည္ပဲ။ သိႏၶဝ တဲ့၊ ငယ္ငယ္တုန္းက ညေန ေမာ္ေတာ္ကားၾကီး ၿမဳိ႕က ျပန္လာခိ်န္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔တစ္ေတြလည္း ရြာထိပ္က တမာတန္းကို ထြက္ျပီး သြားၾကိဳေလ့ ရိွတယ္။ ကားၾကီးေနာက္ျမီးကို ခိုစီးၾကတာ တစ္ေပ်ာ္တစ္ပါး၊ လိမ့္က်မွာတုိ႔ ဘာတုိ႔ကို ေၾကာက္ရမွန္း မသိဘူး။

ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ရြာမွာ ဦးသာဒြန္းက ၿမဳိ႕ကို ေျပာင္းသြားျပီး ပဲြစားလုပ္ေတာ့ အဲဒီကားဟာ ဦးအဲရဲ႕လက္ထဲမွာ၊ ကြ်န္ေတာ္မီွလိုက္တာက ဦးအဲရဲ႕ကား စစ္ျဖစ္ခါနီးက်ေတာ့ အဲဒီကားဟာ ဦးဖိုးထိုက္ရဲ႕လက္ထဲဆီ ေရာက္သြားတယ္။

ဒီေလာက္ပဲ ကြ်န္ေတာ္မွတ္မိတယ္။ ဂ်ပန္ေခတ္က်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ရြာကေလး စစ္လမ္းက်လုိ႔ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔လည္း တစ္ျခားရြာကို ထြက္ေျပးခဲ့ၾကတယ္။

“အဲဒီတုန္းက ဓာတ္ဆီလည္း မရိွဘူး မဟုတ္လားကဲြ႔၊ ဒီေတာ့ တုိ႔ရြာေတာင္ဘက္နားက လက္ဆဲြေရနံတြင္းကို ေရပုန္းနဲ႔ငင္ျပီး ဓာတ္ဆီခ်က္ၾကတယ္ေလ၊ ဓာတ္ဆီက အဝါေရေတြကဲြ႔၊ ျဖူမေနဘူး။ ကိုဖိုးထိုက္တုိ႔က အဲဒီ ဓာတ္ဆီနဲ႔ ေမာ္ေတာ္ကား ဆဲြတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဂ်ပန္က သူ႔ေမာ္ေတာ္ကားကို ခဏခဏေခ်ာဆဲြတာနဲ႔ တစ္စစီ ျဖဳတ္ပစ္လိုက္တယ္။ ဂ်ပန္လာျပီး ေခ်ာဆဲြေတာ့ ကိုဖိုးထိုက္က ဖ်က္ထားတဲ့ သူ႔ကားကို လက္ညိုးထိုးျပလိုက္တယ္ေလ။ ဒီတြင္ ဘယ္သူသြားျပီး တုိ႔မီး ရိႈ့မီးလုပ္လုိ႔လည္း မသိဘူး၊ ကိုဖိုးထိုက္လည္း ဂ်ပန္ အရိုက္ခံရေသးတယ္။ ဂ်ပန္ေခတ္တစ္ေခတ္လံုး သူ႔ကား သံတိုမယ္နပံုအျဖစ္ ပစ္ထားလိုက္တာ နည္းတဲ့ႏွစ္လား၊ ဂ်ပန္အုပ္စိုးတဲ့ သံုးႏွစ္လံုးလံုးေပါ့”

ေအာင္က ကြ်န္ေတာ့္ကို အဲဒီကားရဲ႕ ရာဇဝင္ ေျပာျပတယ္။

စကားေကာင္းေနတုန္းမွာ ကားထြက္မယ္ ဆိုတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ဘတ္(စ္)ကားၾကီး တအိအိ နဲ႔ ထြက္လာတယ္။

ေပတရာဆိုေပမယ့္ ကတၲရာခင္းထားတဲ့ ေပတရာ မဟုတ္ဘူး။ ဟိုတုန္းက ဒိစႀတိေကာင္စီ လက္ထက္က ေက်ာက္လမ္းခင္းထားတဲ့လမ္း၊ ေစာေစာက ကြ်န္ေတာ္တုိ႔သြားခဲ့တဲ့ လမ္းခဲြထက္ နည္းနည္းက်ယ္တာကလဲြလုိ႔ က်န္တာေတာ့ အတူတူပါပဲ။ လမ္းေပၚမွာ လွည္းေတြျဖတ္ေမာင္းလုိ႔ လွည္းဘီးရာ ေဇာက္ၾကီးေတြ ထင္ေနတယ္။ ဒီအထဲမွာ လွည္းေတြကလည္းျဖတ္ေမာင္းေနလုိ႔ သူတုိ႔ကိုေက်ာ္ရတယ္။ သူတုိ႔ကိုက လမ္းေဘးဆင္းေရွာင္ေပးပါရဲ႕၊ ဒါေပမယ့္ သိတဲ့အတိုင္း ႏြားေတြက ေမာ္ေတာ္ကားကို စိမ္းေနတဲ့ ႏြားေတြမဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ လွည္းတစ္စီး လမ္းေဘးဆင္းေရွာင္ျပီ ဆိုရင္ အနည္းဆံုး ဆယ္မိနစ္ေလာက္ၾကာတယ္။

ဒီၾကားထဲမွာ ထန္းဘူးေတာဆိုတဲ့ ရြာနားေရာက္ေတာ့ တံတားပ်က္ေနလုိ႔တဲ့ တံတားေအာက္ လွ်ဳိၾကီးထဲ ဆင္းရတယ္။ အတက္က်ေတာ့ သိႏၶဝ ဘယ္မွာ တက္နိုင္မွာလဲ။ ဒီေတာ့ အားလံုး ကားေပၚက ဆင္းေပးၾကရတယ္။ တစ္ဘက္ထိပ္ေရာက္ေတာ့မွ ျပန္တက္၊ ကားကိုဆက္ေမာင္း။

ဘာၾကာလုိ႔လဲ ေလး ငါးမိုင္ေလာက္လည္း ေမာင္းမိေရာ စက္ထိုးရပ္သြားတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲေမးေတာ့ ဆီပိတ္လုိ႔တဲ့။ ေတာ္ေသးတာေပါ့၊ ဒီတြင္ ေရာင္ၾကီးေဘြနဲ႔စပယ္ယာက ဆင္းျပီး ပါးစပ္နဲ႔မႈတ္တယ္။ မရဘူး။ ကားက ဆီမလိုက္ဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေမာ္ေတာ္ကားေလထိုးတံၾကီး ယူလာျပီး မႈတ္ရတယ္။ အဲဒီနားမွာ နာရီဝက္ေလာက္ၾကာတယ္။ ေနာက္ ေက်ာက္ေဆာက္္ဆိုတဲ့ ရြာနားေရာက္ေတာ့ ဖြတ္ခ်က္ ဖြတ္ခ်က္နဲ႔ လာေနတဲ့ ကားဟာ ထိုးရပ္သြားျပန္တယ္။ ကားေပၚက ပါလာတဲ့ လူေတြကေတာ့ ခပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲ၊ အခိ်န္ေနာက္က်မွာ၊ ထမင္းစားေနာက္က်မွာ ကားပ်က္လုိ႔ ကရိကထမ်ားတာေတြကို ဘာမွပူပန္ပံု မရဘူး။ သူတုိ႔အဖုိ႔ ရိုးေနသလိုပဲ၊ ကြ်န္ေတာ္ျဖင့္ သူတုိ႔ကိုၾကည့္ျပီး အံ့ၾသလုိ႔မဆံုးဘူး။ တုိ႔ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားဟာ ေတာ္ေတာ္ အပူပင္၊ အေၾကာင့္အၾက နည္းတဲ့လူမ်ဳိးပါလား ဆိုျပီး အံ့ၾသရမလား ဂုဏ္ယူရမလား မသိဘူး။

ဆရာစံက ကားကို စက္နိႈးၾကည့္တယ္။ မရဘူး။ ဒါနဲ႔ ေရာင္ၾကီးေဘြစပယ္ယာ ဆင္းျပီး ေဂါက္လွည့္ခိုင္းတယ္။ ေရာင္ၾကီးေဘြစပယ္ယာလည္း ကားကို ေဂါက္လွည့္တာပဲ၊ သူ႔ချမာေခြ်းဒီးဒီးက်လုိ႔၊ ဒါေပမယ့္ ကားစက္က မနိုးဘူး။ အခိ်န္က မနက္ ဆယ္နာရီေလာက္ ရိွေနျပီ။

ေဒၚေငြေအာင္က “ဘစံ၊ နင္ကလည္း ကားသာေမာင္းေနတယ္၊ စက္ေခါင္းေလးဘာေလး ဖြင့္ၾကည့္ဦးမွေပါ့ဟဲ့။ ပလပ္ကို ဆီမရိုက္ဘူး ထင္တယ္” လုိ႔ ေျပာတယ္။

ဆရာစံက ကားေအာက္ဆင္းျပီး စက္ေခါင္းဖံုးကို ဖြင့္ၾကည့္တယ္။ ဟုတ္တယ္ ဟုတ္တယ္၊ ပလပ္ကို မီးမလာဘူး။ ဒီတြင္ ပလပ္ေတြကို ျဖဳတ္ျပီးေဆးရျပန္ေရာ။

ေအာင္က ကားအေၾကာင္းေတာ္ေတာ္ နားလည္သားပဲ လုိ႔ ကြ်န္ေတာ္ေျပာတယ္။ အံုနာကေတာ္ လုပ္လာတာ အသက္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ကတည္းက အသက္ေျခာက္ဆယ္ေလာက္လုပ္လာတာပဲကြယ္ ဒီေလာက္ေတာ့ နားလည္တာေပါ့၊ ဒီကားက အစတုန္းက ေအာင္တုိ႔ကားေလ၊ သိႏၶဝ ဆိုတဲ့ နာမည္က ဘုန္းၾကီးက မွည့္ေပးတဲ့ နာမည္၊ ကိုသာဒြန္းရိွတုန္းက ေအာင္တုိ႔က ဒီကားနဲ႔ပဲ လုပ္ကိုင္စားခဲ့ၾကတာပဲ။

ဒီမွာတြင္ ကြ်န္ေတာ္ ဒီကားကို ေတာ္ေတာ္စိတ္ဝင္စားသြားတယ္။ ဟုတ္လား ဒါ ေအာင္ တုိ႔ကားၾကီးပဲလား။ ဟုတ္ပါ့ေတာ္ ဒီကားၾကီးက အစတုန္းက အာရ္ေအ နံပါတ္နဲ႔ ဟိုတုန္းက ေမာ္ေတာ္ကားနံပါတ္ေတြက ခုေခတ္လို စလံုးတုိ႔၊ ဆလိမ္တုိ႔ ဓေအာက္ခ်ဳိက္တုိ႔ မသံုးေသးဘူးကဲြ႔။ အာရ္ေအ၊ အာရ္ဘီ၊ အာရ္စီ။ ကၾကီးနံပါတ္ ခေခြးနံပါတ္ေပါ့ကြယ္၊ အာရ္ေအနံပါတ္ဆိုတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ေပါ့။ ေနာက္က်မွ ကၾကီးနံပါတ္၊ စလံုးနံပါတ္တုိ႔ ျဖစ္လာတာ၊ ဒီကားရဲ႕အသက္က နည္းလုိ႔လား၊ မင္းအသက္ထက္ေတာင္ ၾကီးတာေပါ့။

ကြ်န္ေတာ္ပင္ ငါးဆယ္ေက်ာ္ ေျခာက္ဆယ္နား ကပ္ေနျပီ။ သည္ကားက ကြ်န္ေတာ့္ထက္ အသက္ၾကီးတယ္ဆိုေတာ့ ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ေရာေပါ့။

အမယ္ေလး အမ်ားၾကီးေက်ာ္တာေပါ့၊ ဒီကားကို ေအာင္ တုိ႔ဝယ္တုန္းက ၁၉၃ဝ ခုကဲြ႔။ ၁၉၃ဝ ဆရာစံအေရးေတာ္ပံုၾကီးေပၚတုန္းက ဝယ္တာ။ ေအာင္တုိ႔လက္ထဲမွာ ဆယ့္ငါးႏွစ္ေလာက္ ဆဲြလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဦးအဲ ကို ေရာင္းလိုက္တယ္။ ဦးအဲကေန စစ္ျဖစ္ခါနီးေတာ့ ကိုဖိုးထိုက္ လက္ကိုေရာက္သြားတယ္။ စစ္ျဖစ္ေတာ့ ကိုဖိုးထိုက္အိမ္မွာ ဒီအတိုင္းပစ္ထားတယ္။ စစ္ျပီးေတာ့ အေမရိကန္စစ္တပ္က ကားေတြေလလံပစ္လုိ႔ ကိုဖိုးထိုက္ အဲဒီကားေတြကို ေလလံဆဲြတယ္။ ျပီးေတာ့ ဂ်ပန္ေခတ္ တစ္ေခတ္လံုး ပစ္ထားတဲ့ သိႏၶဝ ကိုလည္း ျပန္ျပင္တယ္။ ကိုဖိုးထိုက္ဟာ ေခါင္းတိုေတြ၊ ေခါင္းရွည္ေတြကို ျပင္လိုက္၊ ေရာင္းလိုက္သာလုပ္တာ သိႏၶဝ ကိုေတာ့ မေရာင္းဘူး။ သူကိုယ္တိုင္ဆဲြတယ္။ ျပည္တြင္းဆူပူမႈေတြျဖစ္ေတာ့ ကိုဖိုးထိုက္ ကားၾကီးကို သူပုန္က သိမ္းသြားတယ္။ သူပုန္ေတြ ျပန္ဆုတ္သြားေတာ့ ကိုဖိုးထိုက္ ကိုသူပုန္ကို ကားေပးရမလားဆိုျပီး ရံုးတင္ တရားစဲြခဲ့ၾကတယ္။ အမႈကေတာ့ နိုင္ပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ကိုဖိုးထိုက္ က ဒီကားကို စိတ္ညစ္လာတာနဲ႔ တစ္ေယာက္လက္ထဲကို ေရာင္းလိုက္တယ္။ သူ႔လက္ကေန ဒီကားကို ငသေရာက္ဖက္က အံုနာတစ္ေယာက္ဝယ္သြားတယ္။ အဲဒီမွာ ေညာင္းဦး-ငသေရာက္ ကို ေလးငါး ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ ဆဲြမယ္ထင္တယ္။ အဲဒီေနာက္ ေတာင္သာက ဦးဆိုးပံု ဝယ္သြားျပီး ေတာင္သာနဲ႔ ဇဂ်မ္း ကန္ျမဲကို ဆဲြတယ္။ ေနာက္ ဒီကားဟာ ပခုကၠဴဘက္ကို ျပန္ေရာက္လာျပီး ေရစၾကိဳ နဲ႔ လင္းကေတာ့ ဆဲြတယ္။ အဲဒီလမ္းမွာလည္း ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာတယ္။ အဲဒီေန႔က ျမစ္ေျခကိုေရာက္လာျပီး ျမစ္ေျခနဲ႔ကမၼ ဆဲြတယ္။ ေနာက္ဆံုး ဦးသံမိႈက ဝယ္လိုက္ေတာ့ ေအာင္ တုိ႔ရြာ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ဒီကားၾကီးဟာ နည္းတဲ့ ဆားဗစ္လားကဲြ႔။

ေက်ာက္ေဆာက္ကထြက္ေတာ့ ဝက္က်ဆိုတဲ့ ရြာကိုေရာက္တယ္။ မေန႔ညက မိုးရြာထားလုိ႔ ဝက္က်ေခ်ာင္းနားမွာ ကားက ရံြဗြက္ထဲနစ္သြားတယ္။ ဒီေနရာက ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ေနရာ ကြ်န္ေတာ္ မၾကာခဏ သြားဖူးတာေပါ့၊ ရံြကက်စ္ေျမေစးေတြ သိပ္ေခ်ာတာ၊ ေမာ္ေတာ္ကားဟာ ဝက္က်ရြာနားက ဗြက္ထဲမွာ အျမဲတန္းလိုလိုနစ္တာပဲ။ ဒီလမ္းသြားဖူးတဲ့ ကားေတြထဲမွာ ဝက္က်ဗြက္ကို မနစ္ဖူးတဲ့ ကားရယ္လုိ႔မရိွသေလာက္ပဲ။

အဲဒီမွာ သစ္ကိုင္းေတြခုတ္၊ ေျမပဲရိုးေတြခင္း တံုးေတြခုျပီး ကားကို မနည္း ဆဲြထုတ္ခဲ့ရတယ္။ တစ္နာရီေလာက္ၾကာမယ္ ထင္တယ္။

ေန႔လည္ ၁၂-နာရီ ၿမဳိ႕ကို ေရာက္မယ္လုိ႔ မွန္းထားတာ ခုေတာ့ သည္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ကြ်န္ေတာ္ စြန္႔လိုက္ျပီေလ။

ဘတ္(စ္)ကား ဝက္က်ေခ်ာင္း ကမ္းထိပ္ ဗြက္ထဲက ရုန္းထြက္ျပီး တအိအိနဲ႔ ေမာင္းလာတယ္။ ေရွ႕နားက်ေတာ့ ေခ်ာင္းက်ယ္ၾကီး တစ္ခုေတြ႔ရတယ္။ ကိုင္းေခ်ာင္းပ၊ ေခ်ာင္းၾကီးက နည္းတဲ့ေခ်ာင္းၾကီး မဟုတ္ဘူး။ ႏွစ္မိုင္ေလာက္ က်ယ္လိမ့္မယ္ထင္တယ္။ အညာေခ်ာင္းဆိုေတာ့ ေရမရိွဘူး။ ေခ်ာင္းေခ်ာက္ၾကီး။

ကိုင္းေခ်ာင္းက်ေတာ့ ကားၾကီးတစ္ခါနစ္ျပန္တယ္။ ဒီတစ္ခါနစ္တာက ဗြက္ထဲမွာ နစ္တာမဟုတ္ဘူး။ သဲထဲမွာ နစ္တာ။ ဒီေတာ့ ကားေပၚက လူကုန္ဆင္းျပီး ဝိုင္းတြန္းၾကရတယ္။ ကမ္းပါးထိပ္ေရာက္ေတာ့ ေရဆူလုိ႔ ေရတစ္ခါထည့္ရျပန္တယ္။ ေနာက္ အင္ပင္ေခ်ာင္း အဆင္းက်ေတာ့ ဘရိတ္ေပါက္သြားတယ္။ ကံေကာင္းလုိ႔ မေမွာက္တာေပါ့။ ကားေပၚက ခရီးသည္ေတြကေတာ့ မေၾကာက္ဘူး။ ရယ္ေတာင္ေနလိုက္ၾကေသးတယ္။ သူတုိ႔ ၾကည့္ရတာ ေပ်ာ္ေနၾကပံုပဲ။

ဘရိတ္ေပါက္ေတာ့ ဘာတတ္နိုင္မွာတုန္း ျမန္နႈန္းကို ပိုေလ်ာ့ျပီး ျဖည္းျဖည္း ေမာင္းရံုပဲေပါ့။ ဂီယာနဲ႔ ထိန္းေမာင္းရံုပဲေပါ့။ နဂိုကမွ ေႏွးရတဲ့အထဲ ပိုျပီးေႏွးသြားေတာ့တာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ညေန သံုးနာရီေလာက္ရိွေနျပီ။ ဘယ္သူမွ ထမင္းမစားၾကရေသးဘူး။ တစ္ခါပ်က္တုန္းကလည္း လမ္းေဘးက အေၾကာ္တဲကေလးထဲမွာ ဝယ္စားေတာ့လည္း ကားေပၚမွာပါတဲ့ လူကုန္ မေရာင္းနိုင္ဘူး။ အရင္ဦးတဲ့ လူေတြသာ စားလိုက္ၾကရတယ္။

သည့္ေနာက္မွာလည္း ေမာ္ေတာ္ကားဟာ ခဏခဏ ထိုးရပ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ အထင္ေတာ့ ဒီခရီးမွာ ေမာ္ေတာ္ကားဟာ ဆယ့္ေလး ငါးခါထက္မနည္း ပ်က္တယ္ထင္တာပဲ။

ေနာက္ဆံုး ၿမဳိ႕နားက ေခ်ာက္ကန္ကိုေရာက္ေတာ့ ကားပ်က္သြားျပန္တယ္။ ၿမဳိ႕ကို ျမင္ေနရျပီ။

ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ရြာနဲ႔ၿမဳိ႕ဟာ မိုင္ေလးဆယ္ပဲ ေဝးတယ္၊ ဒီအတြင္းမွာ ေမာ္ေတာ္ကားပ်က္လုိ႔ ရပ္ရတာေရာ၊ သဲေခ်ာင္းနစ္တာေရာ၊ ဗြက္နစ္တာေရာ၊ လမ္းေပၚမွာ လွည္းေတြနဲ႔ ႏြားအုပ္ေတြ ေရွာင္ရတာေရာဆိုရင္ အခါ သံုး ေလးဆယ္ေလာက္ ရပ္ရတယ္။ ဘီးေပါက္တာခ်ည္း အခါ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ရိွမယ္။ ဒါေပမယ့္ ကားေပၚမွာ ပါလာတဲ့ လူေတြကေတာ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲ။ တစ္ေယာက္မွ မညည္းဘူး။ အဲ ညည္းတဲ့လူဆိုလုိ႔ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္ပဲရိွတယ္။ ညည္းလုိ႔လည္း မထူးေတာ့ပါဘူးေလ ၿမဳိ႕နားေရာက္ေတာ့ ညေန ၆-နာရီ ထိုးေနျပီ။ ၿမဳိ႕ထဲက လွ်ပ္စစ္မီးေတြကို ျမင္ေနရျပီ။ ဘယ္လိုလုပ္လုိ႔မွ ရထား မမီနိုင္ေတာ့ပါဘူး။

ေနာက္ဆံုး ၿမဳိ႕နားေရာက္လုိ႔ ပ်က္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္မရွည္နိုင္တာနဲ႔ ေျခလ်င္ပဲ ေလွ်ာက္ေတာ့မယ္ ဆိုျပီး လက္ဆဲြအိတ္ကေလး ပခံုးမွာ လြယ္ျပီး ကားေပၚက ဆင္းတယ္။ ဒီေတာ့ ေဒၚေငြေအာင္ ကလည္း သူလည္း လိုက္မယ္တဲ့။

ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ႏွစ္မိုင္ နီးပါးေလာက္ ေဝးတဲ့ ၿမဳိ႕ဆီကို ေျခလ်င္ ေလွ်ာက္လာၾကတယ္။

ေဒၚေငြေအာင္ အိမ္ေထာင္မက်မီ အပ်ဳိေပါက္အရြယ္ကတည္းက ေမာ္ေတာ္ကား၊ ခု သူ အသက္ ၇၅-ႏွစ္ထဲ ေရာက္ေနျပီ။ ကြ်န္ေတာ္ မေမြးခင္ကကား၊ ခု ကြ်န္ေတာ္ အသက္ ၆ဝ နားကပ္ေနျပီ။

ေဒၚေငြေအာင္ အဆိုအရဆိုရင္ ဒီကားဟာ ၁၉၃ဝ ခုႏွစ္ ကတည္းက သူတုိ႔လက္ထဲေရာက္တာ၊ ေရွ႕မွာဘယ္ေလာက္ေျပာင္းခဲ့မယ္ မသိေသးဘူး။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ေဒၚေငြေအာင္တုိ႔ လက္ထဲကို ေရာက္တဲ့ႏွစ္နဲ႔ တြက္လိုက္ရင္ကို ဒီကားရဲ႕သက္တမ္းဟာ ၆ဝ ရိွေနျပီ။ မူလတုန္းက အာရ္ေအနံပါတ္ၾကီးနဲ႔ကား ေနာက္ေတာ့ ဟိုပစၥည္းထည့္၊ ဒီပစၥည္းထည့္နဲ႔ ျပင္ ျပင္ျပီးေမာင္းေနလိုက္တာ ခုထိပဲ ဆိုပါေတာ့။

ကြ်န္ေတာ့္အထင္ ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီကားဟာ ျမန္မာျပည္မွာ အသက္အၾကီးဆံုးကား ျဖစ္မယ္ ထင္တာပဲ။ သည္ကားရဲ႕ ရာဇဝင္က နည္းသလား၊ ေခတ္အဆက္ဆက္ကို ျဖတ္သန္းလာခဲ့တဲ့ကား။

ကားတြင္ အိုတာမဟုတ္ပါဘူးေလ၊ ကားေမာင္းတဲ့ ဆရာစံလည္း အိုျပီပဲ။ အသက္ ၆ဝ ဆိုေတာ့ ဘယ္မွာ ကားေမာင္းလုိ႔ ေကာင္းပါေတာ့မလဲ။ ကား ဒရိုင္ဘာတြင္ မကေသးဘူး၊ စပယ္ယာ ေရာင္ၾကီးေဘြဟာလည္း စပယ္ယာလုပ္ဖုိ႔ မေကာင္းေတာ့ပါဘူး။ ဒီကားကို ျပတိုက္မွာပဲ ထားဖုိ႔ ေကာင္းပါေတာ့တယ္။

ေဒၚေငြေအာင္ ဆီကို ဒီကားရာဇဝင္ ေမးျမန္းျပီး စကားေျပာရင္း ေလွ်ာက္လာတုန္းမွာ သိႏၶဝ ဟာ စက္ပ်က္တာကို ျပင္ျပီးလုိ႔ ေနာက္က ဖြတ္ခ်က္ဖြတ္ခ်က္နဲ႔ ေမာင္းလာျပီး ေလသားေရ ဟြန္းၾကီး တစ္ေဘာ္ေဘာ္ နိွပ္လိုက္လာတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တုိ႔နားေရာက္ေတာ့ ဆရာစံ ကားကို စက္မသတ္ဘဲ၊ ေအာင္ ေရ လာ ကားေပၚတက္ေလ လုိ႔ လွမ္းေအာ္တယ္။

ဒီေတာ့ ၿမဳိ႕ထဲကို ေရာက္ေနျပီ၊ ေဒၚေငြေအာင္ အိမ္နဲ႔ဆိုရင္ စိတ္ခ် မေဝးေတာ့ဘူး။

ဘစံေရ အိမ္ေရာက္ျပီဟဲ့၊ နင့္ကားကို မစီးေတာ့ဘူး။ ေျခက်င္သြားတာက ေသခ်ာေသးတယ္ လုိ႔ ရယ္ရယ္ ေမာေမာနဲ႔ လွမ္းေျပာတယ္။

ကားေပၚက ကိုဘစံနဲ႔ ခရီးသည္ေတြက ရယ္ေမာျပီး ကားကို ဆက္ေမာင္းသြားတယ္။ သိႏၶဝ ဟာ၊ လမ္းမီးေရာင္ေတြနဲ႔ ဖုန္လံုးေတြၾကား တအိအိနဲ႔ ဆက္ေမာင္းသြားတယ္။ ။

KNU ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္

KNU Press Release-July 2010

ေ၀းေ၀းၾကည့္ နက္နက္ေတြး

လူထုစိန္၀င္း   

        သတင္းစာအလုပ္ကို စြဲလမ္းျမတ္ႏိုးလြန္းတာေၾကာင့္ တစ္သက္လံုး ဒီအလုပ္တစ္ခုတည္းကိုပဲ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ သတင္းစာမ်ဳိးဆက္ ကန္းသြားမႇာစိုးတဲ့အတြက္ သတင္းစာပညာနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စာေတြလည္း အမ်ားႀကီး ေရးခဲ့ပါတယ္။ ေရးတဲ့အခါမႇာ လည္း က်င့္၀တ္သိကၡာပိုင္းဆိုင္ရာကို အထူး အေလးထား ေရးခဲ့ပါတယ္။

အနာေပၚတုတ္က်ျဖစ္ရႇာၾက
       
ေစ်းကြက္စီးပြားေရးနဲ႔အတူ ပုဂၢလိကဂ်ာနယ္ေတြ ေပၚထြန္းလာတဲ့ အခါ၊ ကံစမ္းမဲကိစၥ၊ လက္ေဆာင္ကိစၥ ဆိုတာမ်ဳိးေတြေၾကာင့္ ဂ်ာနယ္သမားေတြ နာမည္ပ်က္စရာေတြ အမ်ားႀကီးျဖစ္လာခဲ့ၾကတယ္။ ေၾကာ္ျငာကို သတင္းေယာင္ေဆာင္ ေရးသား ထည့္သြင္းတာမ်ဳိးေတြလည္း ေတြ႕လာရတယ္။ လက္ေဆာင္ေၾကာင့္ ဂ်ာနယ္သမားခ်င္း ရန္ျဖစ္ရတာတို႔၊ ဖိတ္စာေဖ်ာက္တာတို႔ဆိုတဲ့ မဖြယ္မရာေတြလည္း မျပတ္ၾကားလာရတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ လက္ေဆာင္ကို လက္ ေရႇာင္ဖို႔ စာေတြအမ်ားႀကီး ေရးခဲ့တယ္။ စာအုပ္လက္ေဆာင္ယူၿပီး ေကာင္းတယ္ညႊန္းတာမလုပ္ဖို႔၊ သံ႐ံုးကလႊတ္လို႔ သူတို႔ႏိုင္ငံ အလည္သြားရၿပီး၊ ျပန္လာေတာ့ အားလံုးေကာင္း၊ လႊတ္ေကာင္း၊ ေဆြမ်ဳိးသာမက ႏိုင္ငံပါေမ့သြားေအာင္ေကာင္းဆိုတဲ့ ေက်းဇူးဆပ္စာမ်ဳိးေတြ မေရးဖို႔ဆိုတာမ်ဳိးေတြလည္း ထပ္ခါတလဲလဲ ေရးခဲ့တယ္။ ေရးလြန္းအားႀကီးလို႔ တခ်ဳိ႕ေခတ္ေပၚဂ်ာနယ္ေတြက ကြယ္ရာကေန ေအာက္ကလိအာေျပာၾကတာေတြ ေတာင္ခံရတယ္။ အနာေပၚတုတ္က် ျဖစ္ရႇာၾကတာကိုး။

လူငယ္တစ္ေယာက္ကဆံုးမ
       
သူမ်ားကိုဆံုးမလြန္းလို႔ ၀ဋ္လည္တာထင္ပါရဲ႕။ အသက္ ၇၀ က်မႇ လူငယ္တစ္ေယာက္က ဆံုးမတာ ခံလိုက္ရတယ္။ အင္တာနက္ထဲက ဆံုးမတာျဖစ္လို႔ လူငယ္လို႔ ေျပာလိုက္တာပါ။ ဘယ္သူဘယ္၀ါ မသိပါဘူး။ အင္တာနက္ထဲမႇာ ေရးမဆံုး ႏိုင္ျဖစ္ေနၾကတဲ့ 'လက္ေရာက္က်ဴးလြန္မႈ' တစ္ခုနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဂ်ာနယ္သမားေတြက ထင္ျမင္ခ်က္လာေတာင္းတဲ့အတြက္ ထင္ျမင္ခ်က္ကို ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဘာအေၾကာင္းဘာကိစၥမ်ဳိးနဲ႔မႇ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို ကိုယ္ ထိလက္ေရာက္ ႐ိုက္ႏႇက္ထိုးႀကိတ္တာမ်ဳိး လုပ္ခြင့္မရႇိတဲ့အေၾကာင္း၊ လုပ္ခဲ့ရင္ ဥပေဒအရ အျပစ္ရႇိတဲ့အေၾကာင္း ေျပာလိုက္တာပါ။ အဲဒီလို ေျပာလိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ အင္တာနက္ကေနၿပီး 'လူႀကီးျဖစ္ၿပီး ကိုယ္ဟာကိုယ္မေနဘဲ ဒီလိုကိစၥမ်ဳိးေတြထဲ ဘာလို႔၀င္ပါေနရတာလဲ' ဆိုတဲ့ စာတက္လာတာကို ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။

ဂါရ၀တရားတို႔၊ မဂၤလာတရားတို႔ သိပ္အေလးထားတဲ့ ျမန္မာ့လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္းမႇာ ေရႇးကမၾကံဳဖူး၊ မၾကားဖူးတဲ့ ႐ုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းမႈေတြ၊ ဟီရိၾသတပၸ ကင္းမဲ့မႈေတြ၊ ႐ိုင္းပ်ေစာ္ကားမႈေတြ ဒီေန႔ ေနရာစံု၊ နယ္ပယ္စံုမႇာ မေတြ႕ခ်င္၊ မျမင္ခ်င္အဆံုး ျမင္ေတြ႔ေနရတယ္။ ဒါမ်ဳိးေတြကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈထား လိုက္မယ္ဆိုရင္  . . .

မ်က္ႏႇာလႊဲရမယ့္ ကိစၥမဟုတ္
       
ေပါ့ပ္နယ္ပယ္ကကိစၥမို႔ ဘာမႇမဆိုင္ဘူး။ ၀င္ပါစရာမလိုဘူးလို႔ ထင္မယ္ဆို ထင္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္တိုင္ကဒီကိစၥကို ငါးစိမ္းတန္းက မိန္းမႏႇစ္ေယာက္နပန္းလံုးတဲ့ ကိစၥလို မ်က္ႏႇာလႊဲထားလိုက္ရမယ့္ ကိစၥမ်ဳိးလို႔ မယူဆပါဘူး။ စိတ္ဓာတ္ ေရးရာ ေဖာက္ျပန္ပ်က္စီးမႈေတြ ဘယ္ေလာက္အထိ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ နက္နက္႐ိႈင္း႐ိႈင္း ျဖစ္ပြားေနၿပီလဲဆိုတာကို ထင္ဟပ္ေဖာ္ျပေနတဲ့ လကၡဏာတစ္ရပ္လို႔ ယူဆပါတယ္။

ဇာတ္မင္းသားငယ္ကိစၥ
       
တစ္ေန႔က သဘင္အစည္းအ႐ံုးက တစ္ရႇိန္ထိုးနာမည္ႀကီးလာတဲ့ ဇာတ္မင္းသားငယ္တစ္ေယာက္ကို ႏႇစ္ႏႇစ္ဇာတ္မကရလို႔ ျပစ္ဒဏ္ခ်မႇတ္ထားတာက သက္ညႇာတဲ့အေနနဲ႔ တစ္ႏႇစ္လို႔ ေလ်ာ့ခ်ေပးလိုက္တဲ့သတင္း ဂ်ာနယ္ေတြမႇာ ဖတ္လိုက္ရတယ္။ ဇာတ္မင္းသားငယ္က ၀န္ခ်ေတာင္းပန္တာကိုလည္း ေတြ႕ရတယ္။ ေဖ်ာ္ေျဖေရးလုပ္ငန္းနဲ႔ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းျပဳေနတဲ့ သဘင္သည္တစ္ေယာက္ကို ႏႇစ္ႏႇစ္ႀကီးေတာင္ ဇာတ္မကရလို႔ ျပစ္ဒဏ္ခ်မႇတ္တာဟာ အေတာ္ျပင္းထန္ပါတယ္။ သာမန္အား ျဖင့္ မလုပ္သင့္ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဒီလိုျပစ္ဒဏ္ခတ္ရတာလည္း ဆိုတာကို ျပန္ေလ့လာလိုက္ေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈမာန္ သိပ္တက္ေနတဲ့ မင္းသားငယ္က ဇာတ္စင္ေပၚကေနၿပီး စင္ေအာက္က ေလႇာင္ေျပာင္တဲ့ ပရိသတ္ ကို ႐ုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းတဲ့ စကားလံုးေတြ ေစာ္ကားတဲ့ အျပဳအမူေတြနဲ႔ တံု႔ျပန္ျပဳမူခဲ့တာေၾကာင့္ ပြဲခင္းထဲမႇာ ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲ ျဖစ္သြားခဲ့ရတယ္။

ေသြးနားထင္ေရာက္လို႔
       
သဘင္အစည္းအ႐ံုးက ငယ္ရြယ္သူမင္းသားေလး သင္ခန္းစာယူႏိုင္ေအာင္ တစ္ႏႇစ္ဇာတ္မကဖို႔ ပိတ္လိုက္တယ္။ ဒါကို မင္းသားက မထီမဲ့ျမင္ျပဳၿပီး နယ္ပြဲေတြမႇာ ၀င္ေရာက္ေဖ်ာ္ေျဖတာေတြ လုပ္တယ္။ သဘင္အ စည္းအ႐ံုးကသိေတာ့ စည္းကမ္းေဖာက္ဖ်က္မႈေၾကာင့္ မူလျပစ္ဒဏ္ တစ္ႏႇစ္အစားႏႇစ္ႏႇစ္ဆိုၿပီး အျပစ္တိုးလိုက္တယ္။ ဒီတင္မင္းသားငယ္က လာေရာက္၀န္ခ်ေတာင္းပန္လို႔ လူႀကီးေတြက ဆံုးမေျပာဆိုၿပီး ျပစ္ဒဏ္ေလ်ာ့ေပါ့ေပးလုိက္တာပါ။ ဒါအင္မတန္ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ လုပ္ရပ္ျဖစ္ပါတယ္။ မင္းသားငယ္အေနနဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈေၾကာင့္ ေသြးနားထင္ေရာက္ၿပီး ဘယ္သူ႕မႇ ဂ႐ုစိုက္စရာမလိုဘူးဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ ပထမသူ႕ထမင္းရႇင္ ပရိသတ္ကို မထီမဲ့ျမင္လိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သဘင္ေလာကရဲ႕ လူႀကီးသူမေတြကိုပါ ဂ႐ုစိုက္ဖို႔ မလိုဘူးလို႔ ယူဆၿပီး ထင္ရာစိုင္းလုပ္ခဲ့တယ္။

ထမင္းရႇင္ကို မျပစ္မႇားနဲ႔
       
အခုေတာ့ ကေလးကေနာင္တရၿပီး လူႀကီးေတြကို ၀န္ခ်ေတာင္းပန္တယ္။ ေနာက္ေနာင္မျဖစ္ေစဖို႔ အာမ၀ႏၲံခံတယ္။ ဒီအျဖစ္ေတြအားလံုး အစကေနအဆံုးထိ ဂ်ာနယ္ေတြမႇာပါလာေတာ့ တျခားအႏုပညာနယ္က လူငယ္ေလးေတြပါ သင္ခန္းစာယူ ႏိုင္ၾကတယ္။ သဘင္အစည္းအ႐ုံးက အျပစ္ေပးတယ္ဆိုတာ လူငယ္တစ္ေယာက္ အညြန္႔က်ဳိးသြားေအာင္၊ ဘ၀ပ်က္သြားေအာင္လုပ္တာမႇ မဟုတ္တာ။ ဆင္ျခင္ႏိုင္ေစဖို႔နဲ႔ ပရိသတ္ဆိုတာ ထမင္းရႇင္၊ ေက်းဇူးရႇင္ျဖစ္တဲ့အတြက္ မျပစ္မႇားရဘူးဆိုတဲ့ သဘင္သည္တို႔ က်င့္၀တ္ကို သေဘာေပါက္နားလည္ေစဖို႔ ျဖစ္တယ္။ အခုေတာ့ လူငယ္မင္းသားေလးလည္း ေနာင္ၾကဥ္သြားေလာက္ၿပီဆိုေတာ့ ျပစ္ဒဏ္ေလ်ာ့ေပါ့ေပးတာ ေလ်ာ္ကန္သင့္ျမတ္တဲ့ လုပ္ရပ္ျဖစ္ပါတယ္။

ဥပေဒဆိုေခါက္ထား
       
အခုေခတ္ အႏုပညာနယ္ပယ္မႇာက လူငယ္ေလးေတြမ်ားတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဆို ႀကီးေကာင္၀င္သံေတာင္ မေပ်ာက္ေသးတဲ့ အရြယ္ေလးေတြ ျဖစ္ၾကတယ္။ ေရႇးေခတ္ကလို ဆရာနဲ႔သမားနဲ႔ လူႀကီးသူမမ်ားရဲ႕ ေစာင့္ေရႇာက္မႈနဲ႔ ေရာက္လာၾကတာ မ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ အရႇင္ေမြးေန႔ခ်င္းႀကီး ဆိုသလို ၀ုန္းကနဲ၊ ၀ုန္းကနဲ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားသူေတြ ျဖစ္သြားၾကတယ္။ သူတို႔အရြယ္ေတြနဲ႔ မလိုက္ေအာင္ ပိုက္ဆံေတြရႇာႏိုင္ၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေျခဖ်ားေထာက္လာတယ္။ ေသြးနားထင္ ေရာက္လာတယ္။ ေငြရႇိရင္၊ ဂုဏ္ရႇိရင္၊ မ်က္ႏႇာႀကီးရင္ ဘယ္သူ႕မႇ ဂ႐ုစိုက္စရာမလိုဘူး။ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ဆို ေဟာက္ထားလိုက္၊ ဥပေဒဆို ေခါက္ထားလိုက္ဆိုတဲ့ ေမာက္မာေထာင္လႊားမႈေတြ လြန္ကဲလာၾကတယ္။

လ်စ္လ်ဴ႐ႈထားမယ္ဆုိရင္
       
ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားသူေတြရဲ႕ လုပ္ရပ္မႇန္သမွ် တစ္ခဏခ်င္း လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအတြင္း ကူးစက္ေရာက္ရႇိသြားတာ သဘာ၀ျဖစ္တယ္။ ဂါရ၀တရားတို႔၊ မဂၤလာတရားတို႔ သိပ္အေလးထားတဲ့ ျမန္မာ့လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအတြင္းမႇာ ေရႇးကမၾကံဳဖူး၊ မၾကား ဖူးတဲ့ ႐ုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းမႈေတြ၊ ဟီရိၾသတပၸ ကင္းမဲ့မႈေတြ၊ ႐ိုင္းပ်ေစာ္ကားမႈေတြ ဒီေန႔ေနရာစံု၊ နယ္ပယ္စံုမႇာ မေတြ႕ခ်င္၊ မျမင္ခ်င္အဆံုး ျမင္ေတြ႕ေနရတယ္။ ဒါမ်ဳိးေတြကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈထားလိုက္မယ္ဆိုရင္ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈသိခ်င္ရင္ ပုဂံဘုရားနံရံေတြ က ေဆးေရးပန္းခ်ီေတြ သြားၾကည့္မႇျဖစ္မယ့္ကိန္း ဆိုက္ေရာက္သြားႏိုင္တယ္။

ေပါ့ပ္ဆိုၿပီး မေပါ့နဲ႔
       
ေပါ့ပ္ကိစၥပဲ၊ ေပါ့ပ္စာေစာင္ေတြပဲဆိုၿပီး ခပ္ေပါ့ေပါ့သေဘာထားလို႔ မျဖစ္ပါဘူး။ ေပါ့ပ္ေတြက လူငယ္ေတြၾကား အမ်ားဆံုးေရာက္ေနတာ ျဖစ္တယ္။ ေဖ်ာ္ေျဖေရး၊ ေဖ်ာ္ေျဖေရးနဲ႔ လ်စ္လ်ဴ႐ႈထားလိုက္ရင္ ေဖ်ာ္ေျဖေရး ကတစ္ဆင့္ လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီတဲ့အဆင့္ကို ကူးေျပာင္းသြားဖို႔ ဘာမႇခက္လႇတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ေျပာသင့္ေျပာထုိက္တာေတြ ေျပာဖို႔ လိုပါတယ္။ ေျပာတဲ့ေနရာမႇာလည္း ႏႇစ္ကိုယ္တည္းႀကိတ္ၿပီး ေျပာလို႔မရပါ ဘူး။လူသိရႇင္ၾကားျဖစ္ေအာင္ မီဒီယာေတြကတစ္ဆင့္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာဖို႔ လိုပါတယ္။ဒီလို ေျပာတာ၊ေရးတာကို နားလည္ေပးၾကဖို႔လည္း လိုပါတယ္။

မီဒီယာေတြလုပ္ပိုင္ခြင့္ခ်ဲ႕ဖို႔လို
       
ႏိုင္ငံေတာ္လံုျခံဳေရး ထိပါးေစမယ့္ ကိစၥမ်ဳိး၊ အစိုးရကို အၾကည္ညိဳပ်က္ေစတဲ့ ကိစၥမ်ဳိး၊ ဆူပူအံုႂကြေအာင္ လံႈ႕ေဆာ္သလို ျဖစ္ေစတဲ့ ကိစၥမ်ဳိး စတဲ့စတဲ့အေရးႀကီးကိစၥမ်ဳိးေတြ မဟုတ္ခဲ့ရင္၊ သတင္းမီဒီယာေတြအတြက္ လုပ္ပိုင္ခြင့္နယ္ပယ္ (Space)က်ယ္ရင္ က်ယ္သေလာက္ ႏိုင္ငံနဲ႔လူမ်ဳိးအတြက္ အက်ဳိးရႇိေစႏုိင္ပါတယ္။ ၁၉၅၀ ခုႏႇစ္မ်ားအတြင္းက တ႐ုတ္ျဖဴတိုက္ထုတ္ေရး စစ္ဆင္မႈေတြမႇာ မီဒီယာေတြရဲ႕ တက္တက္ႂကြႂကြ ပါ၀င္လံႈ႕ေဆာ္မႈေတြေၾကာင့္၊ တစ္ႏိုင္ငံလံုး ႏိုးၾကားလာခဲ့ၾကၿပီး ၀ိုင္း၀န္းကူညီခဲ့ၾကတဲ့ သာဓကရႇိပါတယ္။ နာဂစ္ေဘးဒုကၡႀကီး က်ေရာက္စဥ္ကလည္း သတင္းမီဒီယာေတြ တက္ႂကြစြာ ပါ၀င္လံႈ႕ေဆာ္ခဲ့မႈေၾကာင့္ အေထာက္အကူအမ်ားႀကီး ျဖစ္ခဲ့တာကို လက္ေတြ႕ျမင္ခဲ့ၾကရပါတယ္။

ေ၀းေ၀းၾကည့္၊ နက္နက္ေတြး
       
အင္တာနက္ထဲမႇာ အျပန္အလႇန္ ျငင္းခုန္ေနၾကတဲ့ လက္ေရာက္က်ဴးလြန္မႈ ကိစၥဟာ သာမန္ေပါ့ပ္ကိစၥ မဟုတ္ပါဘူး။ ေငြရႇိ၊ ဂုဏ္ရႇိ၊ မ်က္ႏႇာရႇိရင္ ဘယ္သူ႕မႇ ဂ႐ုစိုက္စရာ မလိုဘူး။ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ေလာက္ေတာ့ ေဟာက္ထား၊ ဥပေဒဆိုတာ ေခါက္ ထားဆိုတဲ့ ငါ့ျမင္းငါစိုင္း စိုင္းခ်င္ရာစိုင္းဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ ပ်ံ႕ႏႇံ႔ေနတာကို တားဆီးကာကြယ္ဖို႔ ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။ မီဒီယာေတြက ႏိုင္ငံနဲ႔လူမ်ဳိးရဲ႕အေရးကိစၥမႇန္သမွ်မႇာ တက္တက္ႂကြႂကြ တာ၀န္သိသိ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ေရး ကိစၥလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ျပႆနာတစ္ရပ္ကို ၾကည့္တဲ့အခါမႇာ ေ၀းေ၀းေမ်ာ္ၾကည့္တတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ နက္နက္႐ိႈင္း႐ိႈင္းေတြးတတ္ဖို႔လည္း လိုပါတယ္လို႔ေျပာရင္း နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါေတာ့မယ္။

source:weekly eleven

ေရြးေကာက္ပြဲကုိ သပိတ္ေမွာက္..(ဦး၀င္းတင္ ေျပာၾကားခ်က္)

စစ္သားကုိ ဘုန္းႀကီးေတြက အသနားခံေနရၿပီလား

Doc 1

သံဃာ့တပ္ေပါင္းစု ထုတ္ျပန္ခ်က္

23-7-2010