စစ္သားကုိ ဘုန္းႀကီးေတြက အသနားခံေနရၿပီလား

Doc 1

သံဃာ့တပ္ေပါင္းစု ထုတ္ျပန္ခ်က္

23-7-2010

သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္း ကြယ္လြန္ျခင္း (၄၆) ႏွစ္ျပည့္

တကယ့္တကယ္
တြန္းလွန္ဖို႔အေရးကလဲ
မေဝးေတာ့ျပီမို႔
အေရးၾကီးလွ်င္ျဖင့္
ေသြးစည္းျပီး ေသြးနီးရာဆိုသည္႔အတိုင္း
ကိုင္း...ထထၾကြၾကြႏွင့္
ဝိုင္းၾကေပေရာ့...

သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္း ကြယ္လြန္ျခင္း ၄၆ ႏွစ္ျပည့္ အခမ္းအနားကုိ စမ္းေခ်ာင္းၿမဳိ႕နယ္ရွိ ကၽြန္းေတာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ က်င္းပခဲ့သည္။

အဆုိပါ အခမ္းအနားသုိ႔ NLD ပါတီဒုဥကၠဌ ဦးတင္ဦးႏွင့္ ဗဟုိအလုပ္အမႈေဆာင္ ဦး၀င္းတင္တုိ႔လည္း တက္ေရာက္ခဲ့ၾကကာ ၀ါရင့္ႏုိင္ငံေရးသမားႀကီးမ်ား ၊ သတင္းႏွင့္စာနယ္ဇင္းသမားမ်ားလည္း တက္ေရာက္ခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။

စရဖ ႏွင့္ သတင္းတပ္ဖြဲ႕၀င္မ်ားက အခမ္းအနားတက္ေရာက္လာသူမ်ားအား ဓါတ္ပုံရုိက္ကူးျခင္း ၊ ေစာင့္ၾကည့္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့ေၾကာင္း အခမ္းအနားသုိ႔ တက္ေရာက္ခဲ့သူတဦးက ေျပာသည္။

သခင္ ကုိယ္ေတာ္မႈိင္း (၁၈၇၆ - ၁၉၆၄)

1. အမည္ရင္း - ေမာင္လြမ္းေမာင္

2. မိဘအမည္ - ဦးစံဒြန္း + ေဒၚအုန္း

3. ေမြးသကၺရာဇ္ - ၁၈၇၆ ခု၊ မတ္လ ၂၃ ရက္၊ ျမန္မာ သကၠရာဇ္ ၁၂၃၇ တေပါင္းလျပည့္ေက်ာ္ ၁၄ ရက္ ၾကာသပေတးေန႕

4. ေမြးဖြားရာေဒသ - ေ႐ႊေတာင္ၿမိဳ႕နယ္၊ ဝါးလယ္႐ြာ

5. ကေလာင္ အမည္ခြဲမ်ား - ေ႐ႊေတာင္ ေမာင္လြန္း၊ မစၥတာ ေမာင္မႈိင္း၊ ပ႑ိေလး၊ ေမာင္သမာဓိ၊ မေစာၫြန္႕

6. ေမြးခ်င္း - ေမြးခ်င္း ၅ ေယာက္အနက္ ဒုတိယေျမာက္

ကုိယ္ေရး ျဖစ္စဥ္

၁၈၈၃၊ ခုႏွစ္သား အ႐ြယ္တြင္ ဦးေလး ေတာ္စပ္သူ ဦးပဥၥင္း ဦးသီရိႏွင့္ အတူ မႏၱေလးၿမိဳ႕သုိ႕ လိုက္ပါ လာၿပီး ျမေတာင္ ေက်ာင္းတုိက္ ျမေတာင္ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး၊ က်ီးသဲ ေလးထပ္ ပထမ ဆရာေတာ္ႀကီး (ျပန္ၾကားေရးႏွင့္ ျပည္သူ႕ ဆက္ဆံေရး ဦးစီး ဌာန - ႐ံုးခ်ဳပ္၊ စာတည္း အဖြဲ႕က စုေဆာင္း ျပဳစုတဲ့ ႏွစ္ဆယ္ ရာစု ျမန္မာ စာေရး ဆရာ မ်ားႏွင့္ စာစု စာရင္း၊ ပအႀကိမ္ထုတ္ ၂ဝဝ၃၊ ဧၿပီ) ထံတြင္ ကိုရင္ဝတ္ျဖင့္ ပညာ သင္ယူ ခဲ့သည္။ ရွင္အမည္ ပ႑ိတ။

၁၈၈၅ ႏိုဝင္ဘာ ၂၉ (၁၂၄၇ တန္ေဆာင္မုး လဆုတ္ ၈ ရက္) တြင္ သီေပါ ဘုရင္ႏွင့္ မိဖုရား ပါေတာ္မူသည့္ အန႒ာ႐ံု ျမင္ကြင္းကို 'စာေတာ္ဝန္ ဦးခဲ' ေက်ာင္း လက္ရန္း ေပၚမွ ျမင္ေတြခဲ့၊ ေၾကကြဲ မ်က္ရည္ က်ခဲ့သည္။ ထုိေန႕မွာပင္ စိတ္ပ်က္ၿပီး သပိတ္ တစ္လံုး သကၤန္း တစ္ထည္ႏွင့္ စစ္ကိုင္းဘက္ ေတာထြက္ခဲ့သည္။ စစ္ကုိင္း၊ မုံ႐ြာ၊ အလုံ၊ ေၾကးမုံ၊ ေခ်ာင္းဦး၊ ေမာင္းေထာင္၊ ဘုတလင္၊ ကနီ ေဒသ မ်ားသုိ႕ ေျခာက္ႏွစ္ခန္႕ လွည့္လည္ စာသင္ခဲ့သည္။ အဂၢိရတ္ ဖိုထိုးျခင္း ဝါသနာ ပါသည္။

၁၈၉၄ မွာ ဖခင္ ဦးစံဒြန္း ကြယ္လြန္ ခဲ့ၿပီး၊ အသက္ (၁၉) ႏွစ္ အ႐ြယ္တြင္ ရဟန္း ဘဝမွ လူဝတ္ လဲခဲ့သည္။ ၁၈၉၇ အသက္ ၂၂ အ႐ြယ္မွာ အစိုးရစစ္ ၇ တန္း စာေမးပြဲကို မံု႐ြာၿမိဳ႕ အလြတ္ ပညာ သင္ေက်ာင္းမွ ရဟန္း အမည္ ပ႑ိတျဖင့္ ဝင္ေရာက္ ေျဖဆုိ ေအာင္ျမင္ ခဲ့သည္။

၁၈၉၈ မွာ ေမာ္လၿမိဳင္သို႕ ေရာက္ၿပီး၊ 'ျမန္မာတိုင္း' သတင္းစာတြင္ ပ႑ိေလး ကေလာင္ အမည္ျဖင့္ ကဗ်ာမ်ား၊ စာမ်ား ေရးခဲ့သည္။ ၁၉ဝဝ မွာ ရန္ကုန္သို႕ ေရာက္လာၿပီး ဆူးေလ ဘုရားလမ္းရွိ 'ဇမၺဴ က်က္သေရ စာပံုႏွိပ္တုိက္' တြင္ စာစီ အျဖစ္ ဝင္လုပ္သည္။ ၁၉ဝ၃ ခုမွာ ရန္ကုန္ ၾကည့္ျမင္တုိင္ ငါးေၾကာ္ဖုိရပ္ေန ဆန္ စပါး ပြဲစား ဦးႏု၊ ေဒၚႏွင္း တုိ႕၏ သမီး ေဒၚရွင္ႏွင့္ လက္ထပ္သည္။ ဇမၺဴ က်က္သေရ စာပံုႏွိပ္တုိက္မွ တဆင့္ 'ရန္ကုန္တိုင္း သတင္းစာတုိက္' သို႕ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ လုပ္ကိုင္ကာ ဇတ္စာမ်ား ေရးသား ခဲ့သည္။ ၎ သတင္းစာ တိုက္မွ တဆင့္ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ 'ျမန္မာတိုင္း' သတင္းစာတြင္ အယ္ဒီတာ အျဖစ္ ဝင္ေရာက္ လုပ္ကိုင္ ျပန္ၿပီး၊ ပ႑ိေလး၊ ေမာင္သမာဓိ ကေလာင္ အမည္မ်ားျဖင့္ ေဆာင္းပါးမ်ား ေရးသား ခဲ့သည္။ ေမာ္လၿမိဳင္ ရာဇဝင္ ဝတၴဳကုိ ေ႐ႊေတာင္ ေမာင္လြန္း အမည္ျဖင့္ ၁၉ဝ၅ ခုႏွစ္တြင္ စတင္ ေရးသား ခဲ့သည္။ ၁၉ဝ၇ တြင္ 'ေမာ္လၿမိဳင္ နတ္လမ္းၫႊန္' ကို မေစာၫြန္႕ ဟူေသာ ကေလာင္ အမည္ျဖင့္ ေရးသား ခဲ့သည္။

၁၉ဝ၇ ခုမွာ ျမန္မာတိုင္း သတင္းစာ ရပ္နား ခဲ့သျဖင့္၊ ဟသၤာတၿမိဳ႕ 'အမရဝတီ ပံုႏွိပ္တိုက္' သို႕ စာျပဳ၊ စာျပင္ အယ္ဒီတာ အျဖစ္ ေခတၲ ဝင္လုပ္ခဲ့ ေသးသည္။ ၁၉၁၁ ခု သူရိယ သတင္းစာ စတင္ ထုတ္ေဝ သည္ႏွင့္ အယ္ဒီတာ အျဖစ္ တာဝန္ ယူၿပီး၊ ေခါင္းႀကီးႏွင့္ ဘုန္းႀကီးပ်ံ ဒီပနီကို ေရးသား ခဲ့သည္။

နယ္ခ်ဲ႕ ဆန္႕က်င္ေရး စိတ္ဓာတ္၊ အမ်ဳိးသား ေရးစိတ္ဓာတ္ ျပင္းထန္ေသာ ဆရာႀကီးသည္ အမည္ ေရွ႕တြင္ မစၥတာ ထည့္ေခၚသည္ကုိ မႏွစ္ၿမိဳ႕ ႐ႈတ္ခ် လုိသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ၁၉၁၂ တြင္ 'သူရိယ သတင္းစာ' တြင္ ရက္ျခား ေရးသားေသာ ၾကာဋီကာ ေဆာင္းပါးမ်ား မွစ၍၊ မစၥတာ အမည္တပ္ ျမန္မာ မ်ားကုိ သိကၡာ ခ်ေသာ အားျဖင့္ ရာဇဝင္လာ အမည္ဆုိး တခု ျဖစ္ေသာ ဦးႀကီး၏ ခ်ဥ္ေပါင္ ႐ြက္သည္ ေမာင္မႈိင္း ဝတၴဳတြင္ လူ႐ႈပ္ လူေပြ လူယုတ္မာ အျဖစ္ ပါဝင္ေသာ ေမာင္မႈိင္း၏ အမည္ ေရွ႕တြင္ မစၥတာ တပ္၍ မိမိ ကေလာင္ အမည္ကုိ မစၥတာ မႈိင္းဟု စတင္ သုံးစဲြ ခဲ့သည္။

၁၉၁၄ မွာ ဇနီး ေဒၚရွင္ ကြယ္လြန္ခဲ့၊ သား သမီး ေလးဦး က်န္ရစ္ခဲ့သည္။

၁၉၁၉ ခု၊ ဇူလိုင္လ ဝိုင္အမ္ဘီေအ အသင္းခ်ဳပ္ႀကီးက ႀကီးမွဴး၍ ဦးပု၊ ဦးဘေဘႏွင့္ ဦးထြန္းရွိန္ တို႕ကို ဘိလပ္သို႕ ကိုယ္စားလွယ္ အျဖစ္ လႊတ္၍ ဟုမၼ႐ူး အတြက္ အေရး ဆုိခိုင္းေသာ အခါ 'ၾသဒိႆ မတၴနာ ေလးခ်ဳိးႀကီး' ေရးသားၿပီး ေကာင္းခ်ီး ၾသဘာ ေပးခဲ့သည္။

၁၉၂၁ ခုႏွစ္တြင္ အမ်ဳိးသား ေကာလိပ္ ေပၚေပါက္ လာေသာ အခါ သူရိယ သတင္းစာ အယ္ဒီတာ အျဖစ္မွ ႏုတ္ထြက္ၿပီး၊ အမ်ဳိသား ေကာလိပ္၌ ျမန္မာစာႏွင့္ ရာဇဝင္ ပါေမာကၡၡ အျဖစ္ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ ခဲ့သည္။ ထုိႏွစ္တြင္ ေဂ်ာ့ဘုရင္ သားႀကီး ေဝလ မင္းသားအား ခ်ီးက်ဴး ဂုဏ္ျပဳ ရတု ေရးေပးရန္ ဦးေမေအာက္က ပန္ၾကားရာ 'ျမန္မာ ႏိုင္ငံကို ကၽြန္ျပဳသည့္ အဂၤလိပ္ ဘုရင္မ၏ ေျမးကို ခ်ီးက်ဴးေသာ စာ မေရးလို' ဟု ေျပာကာ ျငင္းပယ္ ခဲ့သည္။

၁၉၂၃ 'ျမန္မာ့ရီဗ်ဴး' ဂ်ာနယ္တြင္ ဘိုးဘိုးေအာင္ ကေလာင္ အမည္ျဖင့္ ေဆာင္းပါးမ်ား ေရးခဲ့သည္။ ဗဟန္း ေနရွင္နယ္ ေကာလိပ္ ပ်က္ေသာအခါ ဒဂုန္ မဂၢဇင္းတြင္ အယ္ဒီတာ အျဖစ္ ဝင္ေရာက္ လုပ္ကိုင္ ခဲ့သည္။ ၁၉၂၇ မွာ 'ၿဗိတိသွ် ဘာမား မဂၢဇင္း' ေနာင္ 'ဓူဝံ မဂၢဇင္း' တြင္ ႀကီးမွဴး အုပ္ခ်ဳပ္သူ အျဖစ္ တာဝန္ယူ ခဲ့သည္။

၁၉၂၈ - ၂၉၊ ေတာပုန္းႀကီး စံဖဲ ႀကိဳးမိန္႕ က်သည့္ အမႈတြင္ အယူခံ ကိစၥ ဦးေဆာင္၍ ေဆာင္႐ြက္ ေပးခဲ့သည္။ ျမင္းၿခံေထာင္တြင္ စံဖဲကို သြားေရာက္ ေတြ႕ဆံု အားေပး ခဲ့သည္။ ၁၉၃ဝ ဆရာစံ ဦးေဆာင္သည့္ ေတာင္သူ လယ္သမား အေရးေတာ္ပံုႀကီးတြင္ သူရိယ သတင္းစာ၌ 'ဂဠဳန္ပ်ံ ဒီပနီ ဋီကာ' ေဆာင္းပါးမ်ား ေရးသား အားေပး ခဲ့သည္။ ၁၉၃၃ မွာ 'ေနရွင္နယ္' မဂၢဇင္းတြင္ ဝင္ေရာက္ ကူညီ ေဆာင္႐ြက္ ေပးခဲ့သည္။

၁၉၃၄၊ ႏိုဝင္ဘာလ ၃ဝ ရက္၊ ၁၂၉၆ ခု တန္ဆာင္မုန္း လဆုတ္ ၁ဝ ရက္၊ တကၠသိုလ္ အမ်ဳိးသားေန႕ က်င္းပသည့္ အခမ္းအနားတြင္ သဘာပတိ အျဖစ္ ေဆာင္႐ြက္ ခဲ့သည္။ 'ဝၯကုဇိန သာသနနံ' အမည္ပါ သဘာပတိ မိန္႕ခြန္းကို ေျပာၾကား ခဲ့သည္။

၁၉၃၄ ခုႏွစ္၊ တုိ႕ ဗမာ အစည္းအ႐ုံး၏ ပထမ အႀကိမ္ သခင္ ကြန္ဖရင့္ႀကီးကို ေရနံေခ်ာင္းတြင္ က်င္းပေသာ အခါ အစည္းအ႐ံုး၏ နာယက အျဖစ္ တင္ေျမႇာက္ျခင္းကို လက္ခံ ခဲ့ၿပီး၊ ထုိမွစ၍ မစၥတာ ေမာင္မႈိင္း အမည္မွ သခင္ ကုိယ္ေတာ္မႈိင္း အမည္သို႕ ေခၚတြင္ ေစရန္ ေၾကညာ ခဲ့သည္။

၁၉၃၅၊ ဒီဇင္ဘာလထုတ္ 'ဟံသာ မဂၢဇင္း' တြင္ ပါေသာ ေဆာင္းပါးမ်ားကို သခင္ ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း၏ ဆရာလြန္း ဟူ၍ လည္းေကာင္း၊ ဆရာလြန္း၏ သခင္ ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း ဟူ၍ လည္းေကာင္း လက္မွတ္ ေရးထိုး ခဲ့သည္။

၁၉၃၆၊ ဇြန္လ (၁၂၉၈ နယုန္ - ဝါဆို) ျမင္းၿခံ၊ ကိုးေဆာင္ ေက်ာင္းတိုက္ႀကီး အတြင္း၌ က်င္းပေသာ တုိ႕ ဗမာ အစည္းအ႐ံုး၏ ဒုတိယ အႀကိမ္ ညီလာခံသို႕ တက္ေရာက္ ခဲ့သည္။

၁၉၃၈၊ ဧၿပီလ ၂၂ ရက္တြင္ ပုသိမ္တြင္ တရား ေဟာရာ၌ 'လြတ္လပ္ေရးကို လက္ဝါးျဖင့္ ေတာင္းေန႐ံုႏွင့္ မရႏိုင္၊ သူပုန္ ထရမည္' ဟု ေဟာေျပာ ခဲ့သည္။

၁၉၃၉၊ ဇန္နဝါရီလ ၁၄ ရက္၌ က်င္းပေသာ လူထု အစည္းအေဝးႀကီးတြင္ အရွင္းရွင္ စနစ္ကို ႐ူံ႕ခ် ခဲ့သည္။ ဧၿပီ ၆ - ၉ ရက္တြင္ သခင္ သိန္းေမာင္ အဖဲြ႕မွ ဦးစီး က်င္းပသည့္ တုိ႕ဗမာ အစည္းအ႐ံုး၏ စတုတၴ အႀကိမ္ ညီလာခံ က်င္းပရာ ေမာ္လၿမိဳင္သို႕ တက္ေရာက္ ခဲ့သည္။ ဇြန္လ ၂၂ ရက္၊ ပုသိမ္တြင္ က်င္းပေသာ အစည္းအေဝး တစ္ခုတြင္ 'ၿဗိတိသွ် အစိုးရ ဒဏ္ခ်က္ေၾကာင့္ ျမန္မာတို႕ ဆင္းရဲႏြမ္းပါး ငတ္မြတ္ ေခါင္းပါး ျဖစ္ရသည္' ဟု တရား ေဟာခဲ့သည္။ ဇြန္လ ၂၇ ရက္၊ ငါးသိုင္းေခ်ာင္းသို႕ အသြား ပုသိမ္ ဘူတာ၌ ဆရာႀကီးအား ဆိုက္ကား သမား ေမာင္သန္းစိန္ ဆိုသူက တုတ္ျဖင့္ ႐ိုက္ခဲ့သည္။ ဇြန္လ ၂၈ ရက္ ပုသိမ္ ခ႐ိုင္ ရာဇဝတ္ တရားသူႀကီးက ဆရာႀကီးအား ႏွစ္လ တရား ေဟာျခင္း မျပဳရန္ တားျမစ္ ခဲ့သည္။ ဒီဇင္ဘာလ ၄ ရက္၊ ၾကည့္ျမင္တိုင္၌ က်င္းပေသာ လူထု အစည္းအေဝးႀကီးတြင္ 'ဆုိရွယ္လစ္ ဝါဒသည္ ဗုဒၶ တရားေတာ္ႏွင့္ ညီၫြတ္သည္' ဟု ေဟာေျပာ ခဲ့သည္။

၁၉၄ဝ၊ ဇန္နဝါရီ ၁၃ - ၁၄ တြင္ က်င္းပေသာ ျမန္မာ ႏိုင္ငံလံုး ဆိုင္ရာ ေတာင္သူ လယ္သမား အစည္းအ႐ံုး ဒုတိယ ႏွစ္လည္ ညီလာခံတြင္ 'ၿဗိတိသွ် နယ္ခ်ဲ႕ စနစ္ကို တြန္းလွန္၍ ဆုိရွယ္လစ္ စနစ္' တည္ေဆာက္ရန္ တိုက္တြန္း ခဲ့သည္။

၁၉၄၁၊ ဇန္နဝါရီ ၁ ရက္ေန႕မွာ ႏုိင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈ၊ နယ္ခ်ဲ႕ ဆန္႕က်င္ေရး လုပ္ေဆာင္မႈ က်ယ္ျပန္႕ လာေသာေၾကာင့္ ၿဗိတိသွ် အစုိးရ၏ ရန္သူေတာ္ နံပါတ္ (၁) အျဖစ္ ေၾကညာျခင္း ခံခဲ့ ရသည္။ မႏၱေလးႏွင့္ ပဲခူး ညီလာခံသို႕ တက္ေရာက္ ခဲ့သည္။

၁၉၄၁ - ၄၂၊ ခုႏွစ္တြင္ ၿဗိတိသွ် အစုိးရကုိ ေတာ္လွန္သည့္ ေျမေအာက္ ေတာ္လွန္ေရး လုပ္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၃၊ ဂ်ပန္ေခတ္တြင္ ေ႐ႊေတာင္ၾကား လမ္း၌ တပည့္မ်ားႏွင့္ အတူေနၿပီး၊ ဂိုဏ္းေပါင္းစံု သံဃာေတာ္မ်ား ညီၫြတ္ေရး အတြက္ သာသနာ့ အစည္းအ႐ံုးႀကီး ဖြဲ႕စည္းၿပီး ႏွစ္ႏွစ္ၾကာမွ် ႀကိဳးပမ္း ေဆာင္႐ြက္ ခဲ့သည္။

၁၉၄၄ - ၄၅၊ ခုႏွစ္တြင္ ဂ်ပန္ ဆန္႕က်င္ေရး သမား အျဖစ္ ဂ်ပန္တုိ႕ လုိက္လံ ဖမ္းဆီး သျဖင့္ ထိန္ကုန္း႐ြာသို႕ တိမ္းေရွာင္ ခဲ့ရသည္။ ဒုတိယ ကမာၻစစ္ ႀကီးျပီးေသာ အခါ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႕ ျပန္လာၿပီး၊ တုိ႕ ဗမာ အစည္းအ႐ံုး ဌာနခ်ဳပ္ ျပန္လည္ ဖြင့္လွစ္သည့္ အခါ ဥကၠဌ အျဖစ္ တင္ေျမႇာက္ျခင္း ခံရသည္။

၁၉၄၈ ခု၊ စက္တင္ဘာလ ၁၉ ရက္၊ ေ႐ႊတိဂံု ေစတီေတာ္ ေတာင္ဘက္ေစာင္းတန္း၌ ျပဳလုပ္ေသာ (၁၉) ႀကိမ္ေျမာက္ ဦးဝိစာရေန႕တြင္ ႏိုင္ငံေတာ္ ေအးခ်မ္း သာယာေရး အဖြဲ႕ကို ဖြဲ႕စည္းၿပီး၊ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ စတင္ ေဆာင္႐ြက္ ခဲ့သည္။

၁၉၅ဝ ဇန္နဝါရီ၊ လြတ္လပ္ေရးေန႕ ႏွစ္ပတ္လည္တြင္ 'အလကၤာ ေက်ာ္စြာဘြဲ႕' ကို အစိုးရမွ ခ်ီးျမႇင့္ ခဲ့သည္။

၁၉၅၂ ခုႏွစ္တြင္ ကမႝာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ စတင္ ေဆာင္႐ြက္သည္။ ပီကင္း၌ က်င္းပေသာ အာရွႏွင့္ ပစိဖိတ္ ေဒသ ႏိုင္ငံမ်ား၏ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကြန္ဖရင့္သို႕ တက္ေရာက္သည္။ ေမလ ၁ဝ - ၁၄ ရက္ေန႕ထိ ဂ်ဴဗလီေဟာတြင္ က်င္းပေသာ ကမာၻ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကြန္ဂရက္ (ဗမာႏုိင္ငံ) က ဆရာႀကီးအား ဥကၠ႒ အျဖစ္ တင္ေျမႇာက္ ခဲ့သည္။

၁၉၅၃ တြင္ တ႐ုတ္ျပည္ မြန္ဂိုလီးယား၊ ဟန္ေဂရီ၊ ဆိုဗီယက္ ယူနီယံသို႕ ခရီး လွည့္သည္။

၁၉၅၄၊ ဒီဇင္ဘာ ၂ဝ ရက္ ေမာ္စကိုတြင္ က်င္းပသည့္ ကမာၻ႕ စတာလင္ဆု ေ႐ြးခ်ယ္ ေပးအပ္ေရး အဖြဲ႕ႀကီးက ဆရာႀကီးအား ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ အတြက္ 'ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စတာလင္ဆု' အပ္ႏွင္းရန္ ဆံုးျဖတ္ ခဲ့ဲသည္။ ၁၉၅၅ မတ္လ ၂၂ ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႕ ညေန ၅ နာရီခြဲ အခ်ိန္တြင္ ၿမိဳ႕ေတာ္ ခန္းမ ေရွ႕၌ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စတာလင္ဆု ေပးအပ္ပြဲ က်င္းပၿပီး၊ အျပည္ျပည္ ဆိုင္ရာ စတာလင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဆုေပးေရး ေကာ္မတီ ဥကၠဌ မစၥတာ နီကိုေလ တီခိုေနာ့ (ဗ္) က ဆရာႀကီးအား ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဆုလက္မွတ္ႏွင့္ ဆုေ႐ႊတံဆိပ္ အပ္ႏွင္း ခဲ့သည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဆုတံဆိပ္ႏွင့္ အတူ ေငြသား ႐ူဘဲလ္ေငြ တသိန္း (အဲဒီအခ်ိန္က ေပါက္ေစ်း အရ ျမန္မာေငြ တသိန္း ႏွစ္ေသာင္း ငါးေထာင္ခန္႕) ရရွိသည္။ မတ္လ ၂၄ ရက္ေန႕မွာ ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတႀကီးက တီခိုေနာ့ (ဗ္)ႏွင့္ ဆရာႀကီး တုိ႕ကို ဂုဏ္ျပဳ ဧည့္ခံပြဲ တရပ္ က်င္းပ ေပးခဲ့သည္။

၁၉၅၅ ဒီဇင္ဘာ ၁၅ ရက္ေန႕တြင္ ရန္ကုန္ ေထာင္ႀကီး အတြင္း က်င္းပသည့္ စာဆုိေတာ္ေန႕ အခမ္းအနားသို႕ တက္ေရာက္ အကန္ေတာ့ ခံသည္။ ဒီဇင္ဘာ ၁၆ ရက္ေန႕တြင္ ႏုိင္ငံေတာ္ သမၼတ အိမ္ေတာ္တြင္ က်င္းပသည့္ ထမင္းစားပြဲတြင္ ဗမာႏိုင္ငံ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကြန္ဂရက္ ဥကၠဌ အေနျဖင့္ ဆိုဗီယက္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဘူဂနင္ႏွင့္ ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီ ပထမ အတြင္းေရးမွဴး က႐ုရွက္ တုိ႕ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လက္ေဆာင္မ်ား ေပးအပ္ ခဲ့သည္။

၁၉၅၆ ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ အရပ္ရပ္သုိ႕ လွည့္လည္ၿပီး ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ကမာၻ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မ်ားကုိ ေဟာေျပာ ခဲ့သည္။ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၈ ရက္ေန႕မွ စ၍ ၃ ရက္တိုင္ က်င္းပသည့္ မိုးညႇင္းၿမိဳ႕တြင္ ကမာၻ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကြန္ဂရက္ (ဗမာႏိုင္ငံ) ၏ ကခ်င္ျပည္နယ္ ညီလာခံ တက္ေရာက္ ခဲ့သည္။ မတ္ ၃ဝ ရက္ အိမ္ေတာ္ရာ (၁၄) စခန္း စရပ္ႀကီး၌ မႏၩေလး ေလးျပင္ေလးရပ္ ဆရာေတာ္ ၁၄၃ ပါးကို ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ပန္ႀကားလႊာ တေစာင္ တင္ဆက္ ေလွ်ာက္ထားၿပီး ၾသဝါဒ ခံယူ ခဲ့သည္။

၁၉၅၇ တြင္ သီဟိုဠ္ႏွင့္ အိႏၵိယသို႕ ကမာၻ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကြန္ဖရင့္ အတြက္ သြားေရာက္ ခဲ့သည္။

၁၉၆ဝ ၾသဂုတ္လ ၁ဝ ရက္တြင္ အေရွ႕ဂ်ာမနီ ဟမ္းဘတ္ တကၠသုိလ္က ဆရာႀကီးအား ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ပညာ ပါရဂူ (ေဒါက္တာဘြဲ႕) အပ္ႏွင္း ဂုဏ္ျပဳ ခဲ့သည္။ ဂ်ာမနီသို႕ ေဆးကု သြားခဲ့သည္။

၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွ စ၍ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏုိင္ငံ စာေရးဆရာ သမဂၢ၏ နာယကႀကီး အျဖစ္ ေဆာင္႐ြက္ ခဲ့သည္။

၁၉၆၃ ၾသဂုတ္လ ၆ ရက္၊ ညေန ၄ နာရီမွာ ၿမိဳ႕ေတာ္ ခန္းမတြင္ က်င္းခသည့္ ဟီ႐ိုရွီးမားေန႕ အခမ္းအနားသို႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကြန္ဂရက္ ဥကၠဌ အေနျဖင့္ သဝဏ္လႊာ ေပးပို႕ ခဲ့သည္။

ျပည္သူ႕ သမုိင္း အလ်ဥ္တြင္ ပါဝင္ ခဲ့ေသာ နယ္ခ်ဲ႕ ဆန္႕က်င္ေရး ေခါင္းေဆာင္ႀကီး၊ စာေပ ဖခင္ႀကီး သခင္ ကုိယ္ေတာ္မႈိင္းသည္ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အတြက္ ႀကိဳးပမ္း ေဆာင္႐ြက္ ရင္းျဖင့္ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္ ဇူလုိင္လ ၂၃ ရက္၊ ၾကာသပေတးေန႕ နံနက္ ၁ နာရီခြဲတြင္ လူႀကီး ေရာဂါျဖင့္ ကြယ္လြန္ ခဲ့သည္။ ဆရာႀကီး၏ စ်ာပနအတြက္ အာဏာသိမ္း ေနဝင္း စစ္အုပ္စုက ပထမ က်ပ္ေငြ တစ္ေသာင္း၊ ေနာက္ထပ္ က်ပ္ေငြ ၅ ေထာင္၊ စုစုေပါင္း က်ပ္ေငြ တေသာင္းခြဲ ကူညီခဲ့သည္။ သတင္းစာ တိုက္မ်ားက ေန၍ ဆရာႀကီး သခင္ ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း စ်ာပန ရံပံုေငြ ဖြင့္ခဲ့သည္။ ဇူလိုင္လ ၂၉ ရက္၊ ညေန ၅ နာရီတြင္ ဆရာႀကီး၏ ႐ုပ္ကလာပ္ကို စမ္းေခ်ာင္း ခ်မ္းသာလမ္း ေနအိမ္မွ ေန၍ စမ္းေခ်ာင္း ပဒုမၼာ ကြင္းရွိ အာဏာသိမ္း စစ္အုပ္စု ေဆာက္ေပးသည့္ မ႑ပ္သို႕ ေ႐ႊ႕ေျပာင္း ခဲ့သည္။ ၾသဂုတ္လ ၈ ရက္၊ ေန႕႔လည္ ၂ နာရီ အခ်ိန္မွာ ဆရာႀကီး ႐ုပ္ကလာပ္ကို စမ္းေခ်ာင္း မ႑ပ္မွ ေ႐ႊတိဂံု ဘုရားလမ္းရွိ ကန္ေတာ္မင္ ပန္းၿခံသို႕ ပို႕ေဆာင္ ဂူသြင္း ခဲ့သည္။

ဆရာႀကီး ကြယ္လြန္ခ်ိန္တြင္ သားသမီး ႏွစ္ေယာက္၊ ေျမး ၁၅ ေယာက္၊ ျမစ္ ၆၁ ေယာက္ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။

ေရႊတိဂံု အေရွ႕ဘက္မုခ္ ေက်ာင္းတိုက္တခ်ိဳ႕ ဖယ္ေပးရမည္

ခင္ဦးသာ Wednesday, July 21, 2010

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေရႊတိဂုံ ေစတီေတာ္ အေရွ႕ဘက္မုခ္ရွိ ေက်ာင္းတိုက္ တခ်ိဳ႕တြင္ သီတင္းသုံး ေနၾကေသာ ရဟန္း သံဃာေတာ္မ်ားကို ဇူလိုင္လ ၂၅ ရက္ေန႔ ေနာက္ဆုံး ထား၍ ေက်ာင္းတိုက္မ်ားမွ ဖယ္ရွား ေပးရန္ အာဏာပိုင္မ်ားက ၫႊန္ၾကားထားေၾကာင္း စုံစမ္းသိရွိရသည္။

ဖယ္ရွားရမည့္ ေက်ာင္းမ်ားမွာ ေရႊဟၤသာ ပိဋကတ္ ေက်ာင္းတိုက္၊ ေညာင္တုန္း ပိဋကတ္ ေက်ာင္းတိုက္၊ ေဒၚလွဆင္ ပိဋကတ္ ေက်ာင္းတိုက္ စသည့္ ေက်ာင္းတိုက္မ်ားနွင့္ အနီးရွိ လူေနတိုက္တာ အေဆာက္အံု တခ်ဳိ႕တို႔ ျဖစ္ေၾကာင္း အဆိုပါ ရပ္ကြက္တြင္ ေနထိုင္သူ တဦးက ေျပာသည္။

အေဆာက္ အအုံမ်ားမွာ ေဟာင္းႏြမ္းေန၍ ျပင္ဆင္ရန္ ဖယ္ရွားေပး ရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သတ္မွတ္ ရက္တြင္ ဖယ္ရွား မေပးပါက ေရႊတိဂုံ ေစတီေတာ္ ေဂါပက စည္းမ်ဥ္းအရ လည္းေကာင္း၊ တည္ဆဲ ဥပေဒအရ လည္းေကာင္း အေရးယူ သြားမည္ဟု ဇူလိုင္ လဆန္းပိုင္းတြင္ ေပးပို႔သည့္ ၫႊန္ၾကားစာ၌ ေဖာ္ျပထားသည္ဟု ဆရာေတာ္ တပါးက မိန္႔ၾကားသည္။

ရပ္ကြက္သား တဦးက “ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ သီတင္းသုံး ေနၾကတဲ့ ဘုန္းႀကီးေတြ အကုန္လံုးကို အျမန္ဆုံး ဖယ္ရွားေပးဖို႔ရယ္၊ က်ေနာ္တို႔ ရပ္ကြက္က လူေနတဲ႔တိုက္က လူေတြလည္း ဆင္းေပးဖို႔ လာေျပာထားတယ္။ လူေတြက ႀကိဳက္တဲ့ အခ်ိန္ ေျပာင္းလို႔ ရေပမယ့္ ဘုန္းႀကီးေတြက ၀ါတြင္းဆိုေတာ့ ပိုၿပီး အခက္ေတြ႔ေနၾကတယ္”ဟု ဧရာ၀တီသို႔ ေျပာသည္။

အဆိုပါ ေက်ာင္းတိုက္မ်ားတြင္ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္မ်ား အပါအ၀င္ သံဃာေတာ္ ၁၀ ပါး ၀န္းက်င္စီႏွင့္ သာမေဏမ်ား သီတင္းသံုးေနသည့္အျပင္ တပည့္ဒါယကာမ်ားလည္း ေနထိုင္ၾကေၾကာင္း၊ သံဃာမ်ား သီတင္းသုံးလာသည္မွာ နွစ္ေပါင္း ၆၀ ခန္႔ ရွိၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေက်ာင္းထိုင္ ဆရာေတာ္ တပါးက မိန္႔ၾကားသည္။

“ဘုန္းဘုန္း ဒီေက်ာင္းမွာ သီတင္းသုံးလာတာ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ ရွိၿပီ။ ေဟာင္းေနၿပီဆိုေပမယ့္ ႏွစ္ေပါင္း ၇၀၊ ၈၀ ေလာက္ ေကာင္းေကာင္း ေနလို႔ရေသးတယ္။ ပ်က္စီးယိုယြင္းေနတာ ဘာမွမရွိေသးဘူး။ လတ္တေလာႀကီး ဖယ္ရွားခိုင္းတာဆိုေတာ႔ အကုန္ ဒုကၡေတြ႔ေနၾကတယ္”ဟု အဆိုပါ ဆရာေတာ္က ဆက္လက္မိန္႔ၾကားသည္။

ေရႊတိဂုံဘုရားဝန္းက်င္ရွိ အေဆာက္အအုံအမ်ားစုမွာ နွစ္ေပါင္းရာခ်ီေနၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း ျပဳျပင္ရန္ လိုအပ္ပါက ျပဳျပင္ ၍ ေနထိုင္ၾကေၾကာင္း၊ ဖယ္ရွားေပးရျခင္းမ်ဳိး မရွိခဲ့ဘူးေၾကာင္း၊ လူေနအိမ္မ်ားကိုသာ ဖယ္ရွားမႈမ်ဳိး ရွိခဲ့ေၾကာင္း ဗဟန္း ၂ လမ္း ရပ္ကြက္သား တဦးက ေျပာသည္။

ယခု ဖယ္ရွားခိုင္းသည္ ပိဋကတ္ေက်ာင္းတိုက္မ်ားမွာ ျမန္မာ သကၠရာဇ္ ၁၂၉၅ ခုနွစ္ ၀န္းက်င္က ေဆာက္လုပ္ထားျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

“ဇြန္လတုန္းကလည္း တခါလာၿပီး ဖယ္ရွားခိုင္းေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းကေျပာတာ ပိုဆိုးတယ္။ ဒီတခါေတာ့ ဖယ္ရွားေပးမယ္ ဆိုရင္ ပိုက္ဆံ သိန္း ၃၀ က်ပ္ ေပးမယ္ေျပာတယ္။ ဘုန္းဘုန္းတို႔က ေငြမလိုဘူး၊ သီတင္းသုံးဖို႔ ေနရာရရင္ ေတာ္ၿပီ”ဟု ေက်ာင္းထိုင္ ဆရာေတာ္တပါးက မိန္႔ၾကားသည္။

ရဟန္းသံဃာမ်ားအား ေနာက္ဆုံးဖယ္ရွားခိုင္းသည့္ရက္မွာ ၀ါဆိုကာလ မတိုင္မီ ေနာက္ဆုံးရက္ျဖစ္ေန၍ ပိုမိုအခက္ ေတြ႔ႏိုင္ေၾကာင္း၊ အာဏာပိုင္မ်ားက သီတင္းသုံးမည့္ေနရာ စီစဥ္မေပးဘဲ မိမိတို႔သြားလိုရာ သြားႏိုင္သည္ဟု ေျပာေၾကာင္း ေရႊ႕ေပးရမည့္ ေက်ာင္းတိုက္တခုမွ ကပၸိယတဦးက ေျပာသည္။

ထိုေက်ာင္းတိုက္မ်ားမွ မေျပာင္းေရႊ႕ရေရး အတြက္ သက္ဆိုင္ရာ ၿမိဳ႕နယ္ သံဃနာယက အဖြဲ႔၊ ႏိုင္ငံေတာ္ သံဃ မဟာ နာယက အဖြဲ႔၊ တိုင္း ေအးခ်မ္းသာယာေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးေကာင္စီ တို႔သို႔ ေတာင္းဆို တင္ျပခဲ႔ေသာ္လည္း ထူးျခားမႈ မရွိေၾကာင္း ဆရာေတာ္တပါးက မိန္႔ၾကားသည္။

အဆိုပါ ေက်ာင္းတိုက္မ်ားနွင့္ အနီးတ၀ုိက္ကို အာဏာပိုင္္မ်ားက ရယူလိုျခင္းမွာ သီရိလကၤာႏိုင္ငံသို႔ ေရာင္းခ်ရန္ စီစဥ္ေနျခင္း ေၾကာင့္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းတိုက္ တခု၏ တန္ဖုိးမွာ ကာလေပါက္ေစ်း အနည္းဆုံး က်ပ္သိန္း ၃ ေထာင္၀န္းက်င္ ရွိေၾကာင္း စံုစမ္း သိရွိရသည္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ စည္ပင္သာယာေရး နယ္နိမိတ္တြင္ အႏၲရာယ္ရွိ အေဆာက္အအုံအျဖစ္ သတ္မွတ္မည္ဆိုပါက “ဤအေဆာက္အအုံသည္ အႏၲရာယ္ရွိ အေဆာက္အအုံျဖစ္၍ ေနထိုင္ရန္မသင့္” ဟု ဆိုင္းဘုတ္တင္ေလ့ ရွိေသာ္လည္း ယခု ဖယ္ရွားခိုင္းသည့္ အေဆာက္အအုံမ်ားတြင္ ယင္းသို႔ေၾကာညာ အသိေပးထားျခင္း မရွိေၾကာင္း သိရသည္။

ႀကိဳး

အခန္း ၁။
“သားႀကီးေရ……. ေအာင္ေအာင္
ေအာင္ေအာင္ေရ ………….”

တေက်ာ္ေက်ာ္ေခၚေနတဲ့ ေမေမရဲ႕ အသံကိုလစ္လွ်ဴရႈ႕ၿပီး ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ကစားၿမဲကစားေနခဲ့တာပါ။ ခဏေနေတာ့ေမေမအသံေပ်ာက္သြားပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္ ေမေမ သူ႕သမီးကို စိတ္မခ်လို႔ျပန္လာၾကည့္တာ။ အလုပ္ကေန ျပန္လာၿပီး သူ႕သမီးကို ထမင္းလာေကၽြးတာ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔မိသားစုမွာ ေမေမရယ္၊ ၇-ႏွစ္အရြယ္ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ၃-ႏွစ္အရြယ္ညီမေလးရယ္ ၃-ဦးရွိပါတယ္။ ေဖေဖက ညီမေလးငယ္ငယ္က ငါးဖမ္းသြားရင္းျပန္မလာေတာ့တာ ဒီေန႕ထိပါပဲ။ ေသၿပီလို႔ေတာ့ ေျပာၾကတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္မယံုပါဘူး။ တေန႔ ေဖေဖျပန္လာမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အတူ ေဖေဖေဆာ့အံုးမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အတူ ဗီဒီယိုရံုသြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳက္တဲ သီဟတင္စိုးကားေတြ အတူၾကည့္အံုးမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းက ဆံပင္ေတြဖြၿပီး သားႀကီးစာႀက်ိးသားေနာ္။ ပညာတတ္ႀကီးျဖစ္ရင္ ေဖေဖတို႔လို ပင္ပင္ပန္းပန္းမလုပ္စားရဘူး၊ လိမ္လိမ္မာမာေနေနာ္။ လိမ္မာမွ ေဖေဖကခ်စ္တာ ဟုေျပာတဲ့ စကားေတြကို ကၽြန္ေတာ္အားလံုး နားမလည္ေပမယ့္ ေဖေဖဆီက အခ်စ္ေတြရဖို႔ ေဖေဖစကားအားလံုး ကၽြန္ေတာ္နားေထာင္ပါမည္။ ျပန္လာခဲ့ပါေဖေဖရယ္ ေမေမက သားကိုမခ်စ္ဘူး။ သူ႔သမီးပဲခ်စ္တာ။

**************************
ကၽြန္ေတာ္ ညီမေလးကိုမုန္းပါသည္။ သူ႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္အၿမဲအရိုက္ခံထိပါသည္။ ေမေမရဲ႕ အဆူခံရပါသည္။ ေဖေဖ မရွိတဲ့ ေနာက္မွာ ေမေမ ငါးေရြးတဲ့ အလုပ္ကိုလုပ္ပါသည္။ မနက္အလုပ္မသြားခင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမာင္ႏွမအတြက္ ထမင္းခ်က္ခဲ့ၿပီး ညီမေလးကို ေန႔လည္စာေကၽြးဖို႔ အၿမဲမွာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္အၿမဲပ်က္ကြက္ပါသည္။ အဲဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ္အရိုက္ခံထိပါသည္။ သူ႔မွာလဲ လက္ပါတာပဲ သူ႔ဘာသာသူခူးစားမွာေပါ့ ဟု ကၽြန္ေတာ္ဆင္ေျခေပးတတ္ပါသည္။ ဟုတ္တယ္ေလ ကၽြန္ေတာ္လဲ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ခူးစားတာပဲဟာ။ တခါတရံေတာ့ ေမေမက မရိုက္ပဲ ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ေသာ စကားေတြေျပာေျပာၿပီး ငိုပါသည္။
သားႀကီးရယ္ သားကအႀကီး။ ညီမေလးကို သားမွဂရုမစိုက္ရင္ဘယ္သူက ဂရုစိုက္မွာလဲ။ သား ညီမေလးအရြယ္တုန္းက ေမေမေရာ၊ ေဖေဖေရာ ဂရုစိုက္ၾကတယ္ေလ။ ညီမေလးၾကေတာ့ သားနဲ႕ ေမေမက ဂရုစိုက္ရမွာေလ။ သူကိုယ္တိုင္မွ မလုပ္တတ္ေသးတာ။ အခု ေမေမကအလုပ္သြားေတာ့ ညီမေလးကို ဂရုစိုက္မဲ့ သူက သားပဲရွိတာေလ။ သားႀကီးက လိမၼာပါတယ္ဟု ေျပာလွ်င္ ညီမေလးကို သနားေနတတ္ပါသည္။ ေဖေဖေကာ ေမေမလို ညီမေလးကိုခ်စ္မွာပဲလား။ ဟင့္အင္း မခ်စ္ရဘူး။ ေဖေဖ သားကိုပဲခ်စ္ပါ။
**************************
ကၽြန္ေတာ္ ညီမေလးကို အလြန္မုန္းပါသည္။ ေမေမ့ကိုလဲ မုန္းပါသည္။ ဒီေန႔ ေမေမကၽြန္ေတာ္ကို စိတ္ဆိုးဆိုးႏွင့္ရိုက္ပါသည္။ ေအာင္ေအာင္ နင္အေတာ္အသံုးမက်တဲ့အေကာင္။ အႀကီးျဖစ္ၿပီး ဘာတခုမွ အားမကိုးရဘူး။ အိမ္လဲစိတ္မခ်ရ၊ အငယ္မလဲ ဂရုမစိုက္။ ငါ့မွာ နင္တို႔စားဖို႔ ရွာရတာတဘက္၊ နင္အသံုးမက်လို႔ ေျပာရတာ တဘက္။ ငါေသတာေသခ်င္လိုက္တာ။ နင့္အေဖအစား ငါပဲေသခ်င္တယ္ ငေအာင္ရဲ႕ ဟုေျပာရင္း၊ ငိုရင္းရိုက္ပါသည္။
ဒီေန႔ ေမေမျပန္လာေတာ့ ညီမေလးနဖူးတြင္ ဖူးေရာင္ေနတာ ေတြ႔ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း အားလံုးကၽြန္ေတာ္ကို အျပစ္ဖို႔ပါသည္။ ညီမေလး ေခ်ာ္လဲတာလား၊ တခုခုနဲ႔ တိုက္မိတာလား ကၽြန္ေတာ္မသိပါ။ သူ႔နဖူးမွာ ညိုမဲ ဖူးေရာင္ေနတာေတြ႔ ေတာ့ကၽြန္ေတာ္ သနားသလိုလိုရွိတုန္း ေမေမက ဒုတ္ဆြဲၿပီး နင္ဂရုမစိုက္လို႔၊ နင္အသံုးမက်လို႔ ဟုေျပာရင္း ငိုရင္းရိုက္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျခသလံုးမွာ အရိႈးရာေတြထင္သည္ဟု ထင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ နာပါသည္။ အသားသာမက ႏွလံုးသားထဲကထိနာပါသည္။ ေနႏွင့္အံုးေပါ့။ မနက္ျဖန္ ေမေမအလုပ္သြားမွ နင္သိမယ္ ဟု စိတ္ထဲမွ ညီမေလးကို က်ိန္းဝါးေနမိပါသည္။
**************************

ညအိပ္ခါနီးေတာ့ ေမေမ ကၽြန္ေတာ္ ေျခသလံုးကို ပရုတ္ဆီလာလိမ္းေပးပါသည္။ သားႀကီးရယ္ လိမၼာပါေနာ္။ ငါ့သားႀကီးက လိမၼာပါတယ္။ ညီမေလးက ခေလးပဲရွိေသးတာ။ ေမေမတို႔ သားအမိ ၃-ေယာက္ထဲရွိတာ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္နဲ႕ တေယာက္ကိုတေယာက္ ဂရုတစိုက္ေနရမွာေပါ့။ ေမေမမရွိတဲ့ အခ်ိန္မွာ သားကညီမေလးကို ပိုၿပီးဂရုစိုက္ရမွာ။ အဲဒါဆို ေမေမကို ခ်စ္ရာလဲေရာက္တယ္။ ကူညီရာလဲေရာက္တယ္သိလား။ ေနာက္သားေဖေဖကိုလဲ ခ်စ္ရာေရာက္တယ္။ ၾကည့္စမ္း ညီမေလးဘယ္ေလာက္ သနားဖို႔ ေကာင္းသလဲ။ သူ႕ခမွ်ာ နာေပမယ့္ နာတယ္ပဲေျပာတတ္တယ္။ ဘယ္လို အနာသက္သာေအာင္လုပ္ရမလဲ မသိေသးဘူး။ သားက ေစာင့္ေရွာက္မွေပါ့။ ေမေမ စိတ္ခ်ပါရေစ သားႀကီးရယ္ေနာ္။ ေမေမမွာ ခ်စ္စရာတိုလို႔ ဒီသားႀကီးနဲ႕ ဒီသမီးေလး ႏွစ္ေယာက္ပဲရွိတာ။ ကဲအိပ္ေတာ့ ေမေမကိုခ်စ္ရင္ ညီမေလးကိုလဲ ခ်စ္ေနာ္။
**************************
သားႀကီးထထ။ ထစမ္းျမန္ျမန္။ သမီးမငိုနဲ႔ သိပ္ေနာ္။ ေမေမအတင္းဆြဲထူႏိွးလို႔ ႏိွးလာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကို လက္ဆြဲ၊ ညီမေလးကို ခ်ီရင္း အိမ္ေခါင္းရင္းက သစ္ပင္ေပၚတင္ေပးေနတဲ့ ေမေမကိုတလွည့္၊ ေအာ္ဟစ္ေနၾကတဲ့ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြတလွည့္၊ တရိပ္ရိပ္တက္လာတဲ့ ေရျပင္ႀကီးကို တလွည့္ၾကီးရင္း ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္လန္႔တၾကား ေအာ္ငိုေနမိပါတယ္။ သားႀကီးမငိုနဲ႔ ေနာ္ သားကငိုရင္ညီမေလးက ပိုဆိုးမွာေပ့ါ။ ညီမေလးကိုၿမဲၿမဲကိုင္ထားေနာ္။ ေမေမ အိမ္ထဲပိုက္ဆံသြားယူလိုက္အံုးမယ္။ ေမေမသြားနဲ႔ သြားနဲ႔ မီးမီးေၾကာက္တယ္လို႔ ေအာ္ငိုေနတဲ့ညီမေလး ကို ကၽြန္ေတာ္ ပထမဦးဆံုးေခ်ာ့လိုက္ပါတယ္။ ညီမေလး ငိုနဲ႔ေနာ္ ကိုကိုရွိတယ္။ သစ္ပင္ကိုဖက္ထား။
**************************
အခန္း ၂။

ကၽြန္ေတာ္ႏိွးလို႔ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေဘးမွာေမေမနဲ႔ ညီမေလး ရွိမေနပါ။ ကၽြန္ေတာ္လဲ အိမ္မွာ မဟုတ္ပဲ ခ်ဳံပုတ္တခုေပၚေရာက္ေနပါသည္။ ဘာျဖစ္တာလဲ ဘာေတြျဖစ္ကုန္တာလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ပါ။ ေမေမေရာ ဘယ္မွာလဲ။ ညီမေလးေရာ ဘယ္မွာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ရြာေရာ ဘယ္မွာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ ဘယ္မွာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေရဆာလိုက္တာ။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်ဳံပုတ္ေပၚကဆင္းၿပီး ႏြံတင္ေနတဲ့ေျမေပၚမွာ ေလွ်ာက္သြားရင္း ေမေမကိုရွာပါသည္။ ညီမေလးကိုရွာပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ရြာကလူေတြရွာပါသည္။ ေရဆာလြန္း၍ေရရွာပါသည္။

ေမေမကိုမေတြ႔ပါ။ ညီမေလးကို မေတြ႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ရွာေနေသာ အားလံုးကိုမေတြ႔ပါ။ ေရကိုေတာ့ ေတြ႔ပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ေသာက္လို႔မရေအာင္ျဖစ္ေနတာကို ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ပါ။ ေမေမေရ သားဒီမွာ သားဗိုက္ဆာလိုက္တာ။

**************************
“ဟယ္ ဟိုမွာကေလး တေယာက္ေဟ့။ ရပ္ရပ္။”

အသံၾကားလို႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေလွတစင္းေပၚမွ လူတခ်ိဳ႕ ဆင္းလာၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကိုေပြ႔ခ်ီသြားပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေရဆာတယ္လို႔ေျပာၿပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္ဟုထင္ပါသည္။

**************************
ကၽြန္ေတာ္ႏိွးတဝက္ မႏိွးတဝက္ျဖစ္ေနခိ်န္မွာ ဆူဆူညံညံေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ထထိုင္လိုက္မိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေရာက္ေနတာပါလိမ့္။ ကၽြန္ေတာ္အား မုန္႔ႏွင့္ေရလာေပးေသာ ဦးေလးအား ကၽြန္ေတာ္ေမေမႏွင့္ ညီမေလးေရာ ဟုေမးတဲ့အခါ ဒါအရင္စားလိုက္ေနာ္သား။ သားေမေမနဲ႔ ညီမေလးကို ဦးတို႔ရွာေပးပါမယ္ ဟုေျပာသြားပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ သူတို႔ေျပာစကားေတြကိုနားမလည္ပါ။ လူေတြအမ်ားႀကီးေသတယ္တဲ့။ နာဂစ္ ေၾကာင့္တဲ့။ အိမ္ေတြ ရြာေတြမရွိေတာ့ဘူးတဲ့။ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ နာဂစ္။ ဒါဆို ေမေမ၊ ညီမေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခြဲတာလဲ ဒီနာဂစ္ပဲေနမွာ။ ကၽြန္ေတာ္ နာဂစ္ဆိုသူကို အလြန္မုန္းပါသည္။

**************************
ေလွတစင္းေပၚမွ ဆင္းလာေသာလူႀကီးတဦးလက္ဆြဲလာေသာ မိန္းကေလးကိုျမင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တဟုန္ုးထိုးေျပးသြားၿပီး ဦးေလးဦးေလး ဒါသားညီမေလး၊ ဒါသားညီမေလး လို႔တတြတ္တြတ္ေျပာရင္း ညီမေလးလက္ကို မလႊတ္တမ္းဆြဲထားမိပါတယ္။

ညီမေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကိုမမွတ္မိပါ။ ငူငူငိုင္ငိုင္ႏွင့္ စကားလဲမေျပာပါ။ လူႀကီးေတြေကၽြးေသာ မုန္႔ကို ကၽြန္ေတာ္ညီမေလးအား အရင္ေကၽြးပါသည္။ ဝၿပီလား ေမးလို႔ေခါင္းၿငိမ့္မွ ကၽြန္ေတာ္စားပါသည္။ ညီမေလးႏွင့္ အတူအိပ္ပါသည္။ ေနာက္တႀကိမ္ ညီမေလးႏွင့္ ခြဲရမွာ ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္ပါသည္။ ကိုကို႔ကို ကိုကိုလို႔ေခၚပါ ညီမေလးရယ္။ ကိုကိုအရင္လို ညီမေလးကိုအႏိွင္မက်င့္ေတာ့ပါဘူး။ ဦးဦးတို႔ ေမေမကိုရွာေတြ႔ရင္ ညီမေလးကို ကိုကိုအရမ္းခ်စ္တယ္လို႔ေျပာျပလိုက္မယ္ေနာ္။ ဒါဆို ေမေမအရမ္းဝမ္းသာမွာ။ ေမေမကေျပာတယ္ ကိုကိုကအႀကီး ညီမေလးကိုဂရုစိုက္ရမယ္တဲ့။
ေနာက္ ၃-ရက္ေလာက္မွ ညီမေလးက ကိုကိုေမေမေရာလို႔ ေမးပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ဆို႔တက္လာၿပီး ညီမေလးကို ဖက္ထားၿပီး ဦးဦးတို႔ ေမေမကိုရွာလာမွာပါ ညီမေလးရယ္။ မငိုနဲ႕ေနာ္ ကိုကိုရွိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ငိုေနတာလား ညီမေလးငိုေနတာလား ကၽြန္ေတာ္တကယ္ မသိပါ။


**************************
“မလိုက္ဘူး။ သားမလိုက္ဘူး။ သားကို ညီမေလးနဲ႔ မခြဲပါနဲ႔။ သားညီမေလးနဲ႔ အတူေနပါရေစ။”

ေမာင္ေအာင္ေအာင္ ဒီဘုန္းဘုန္းနဲ႔ ရန္ကုန္လိုက္သြားရမယ္။ လိုက္မယ္မဟုတ္လား ဟုေမးေသာ ဦးဦးတေယာက္၏အေမးကို ကၽြန္ေတာ္ညီမေလးေရာလား လို႔ေမးေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ေယာက္က်ားေလးပဲလက္ခံတာ။ သားညီမေလးကို ဦးတို႔ အေကာင္းဆံုး စီစဥ္ေပးမွာပါ။ လိုက္သြားလိုက္ေနာ္ သားတဲ့။ သားနဲ႔ ညီမေလးကို မခြဲပါနဲ႔ ဦးဦးနဲ႔ ဘုန္းဘုန္းတို႔ရယ္။ နာဂစ္က သားတို႔ေမာင္ႏွမ နဲ႔ေမေမ ကိုခြဲသြားခဲ့ၿပီ။ ဦးဦးတို႔က သားနဲ႔ညီမေလး ကိုထပ္မခြဲပါနဲ႔ေနာ္။

**************************

အခန္း ၃။

“ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကို ပညာသင္စရိတ္ေထာက္ပ့ံေပးေသာ စကာၤပူေရာက္ ျမန္မာမိသားစုအားလံုးက်န္းမာၾကပါေစ။ ခ်မး္းသာၾကပါေစ။ ဦးဦး၊ ေဒၚေဒၚတို႔ကို သားတို႔၊သမီးတို႔မွ အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္းေျပာၾကားလိုပါတယ္။ ဦးဦး၊ ေဒၚေဒၚတို႔ေက်းဇူးကိုဆပ္သည့္အေနႏွင့္ သားတို႔၊သမီးတို႔မွ စာၾကိဳးစားပါမည္ဟု ဂတိေပးပါသည္။”

မေန႔က ဆရာေတာ္မွ (ေအာ္ေမ့ေနတာ အခုကၽြန္ေတာ္ကို ဆရာေတာ္က ကိုရင္ဝတ္ေပးထားတာပါ။) လႈိင္သာယာ၊ ေအာင္ေဇယ်ာမင္း ပရဟိတေက်ာင္းက ကိုရင္တို႔ကို ပညာသင္ေထာက္ပံ့ေၾကးေပးေနတဲ့ စကာၤပူမွ အန္တီတေယာက္လာမယ္လို႔ ႀကိဳေျပာထားပါသည္။ ေက်းဇူးတင္စကားေျပာဖို႔ ကိုရင္ကိုေရြးထားလို႔ ေက်းဇူးတင္စကားကို လိႈက္လႈက္လွဲလွဲေျပာ ရ၍ အားလံုးကိုယ္စား အလြန္ဝမ္းသာပါသည္။

ထိုအန္တီမွ ပရဟိတေက်ာင္း မွ ကေလးအားလံုးကို တဦးခ်င္းဆီ ေပ်ာ္လား။ ၾကီးလာရင္ဘာျဖစ္ခ်င္သလဲစ သျဖင့္ေမးပါသည္။ ကိုရင္ကေတာ့ ကိုရင့္ေဘးမွာ ညီမေလးရွိသ၍ ေပ်ာ္ပါသည္။


ဝန္ခံခ်က္ ။ ။ လႈိင္သာယာ၊ ေအာင္ေဇယ်ာမင္း ပရဟိတေက်ာင္းမွ ျဖစ္ရပ္မွန္ ေမာင္ႏွမ အေၾကာင္းကို ခံစားေရးဖြဲ႔ပါသည္။ ဒီဇတ္လမ္းေလးကို တဆင့္ေျပာျပေသာ Kutho အဖြဲ႔မွ ညီမငယ္တေယာက္အားအထူးေက်းဇူး တင္ေၾကာင္းမွတ္တမ္းတင္ပါသည္။

Kမမ
(က်ေနာ္ ဂ်ီတုိက္ ဂ်စ္ကန္လုပ္သမွ် သီးခံၿပီး ဒီစာစုေလး ျဖစ္ေအာင္ ေရးေပးခဲ့တဲ့ အေမတေယာက္လုိ အမတေယာက္လုိ ခ်စ္ခင္ရတဲ့ မမႀကီးကုိ ေက်းဂ်ဴးကမၻာဆုိင္ပါ)

ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ မိန္႔ခြန္းမ်ား

အာဇာနည္ေန႔ အထိမ္းအမွတ္

မ်ဳိသိပ္မႈတုိ႔ ဖြင့္အံရာ ဂ်ီေတာ့မက္ေဆ့ခ်္ကမၻာ

မင္းႏုိင္သူ

ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ ထုိင္လုိက္မိသည္ႏွင့္ သူ စဖြင့္သည္က Gmail ။ ထုိ႔ေနာက္ Gtalk ။ သူ႕အေကာင့္အတြင္းရွိ မိတ္ေဆြအားလုံးကုိ မဂၤလာပါဟု လုိက္ႏႈတ္ဆက္ရင္း Gtalk message ေတြ လုိက္ဖတ္သည္။

"ႏိုင္ငံပိုင္သတင္းစာမွာက ႏ်ဴကလီးယား. တကမၻာလံုးကမီဒီယာေတြမွာ ေဒၚစု.. ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ ကမၻာ့ဖလား.. ရခိုင္မွာေတာ့ ေရကူးေနၾကဘီ"

"လာပါအခ်စ္ရယ္.. ဆိုက္ကားနင္းမယ္.. ကူလီထမ္းမယ္.. ဘိန္းမုန့္ေရာင္းမယ္ ၾကည္နူးဖြယ္.. ပန္းေတာင္းကိုရြက္ကာ ဘုရားေပၚတက္.. ကန္ေဘာင္မွာ အတူတူထိုင္မယ္လာ ဆိုက္ကားေပၚတက္...”

"အိပ္မက္တပြဲ ေပးပါ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မ်ားမ်ားထည့္ အတိတ္ဆိုးေတြ မပါေစနဲ႔ ခံစားခ်က္ကို ပါးပါးေလး ျဖဴး သံေယာဇဥ္ လည္း ပါပါေစ"

သူ႕မိတ္ေဆြမ်ား တင္ထားေသာ Gtalk message အေၾကာင္းအရာေတြက စုံလွသည္။ ဟာသေတြပါသလုိ နယ္ေျမေဒသအေျခအေန တင္ျပတာေတြပါသည္။ ႏွလုံးသားေရးရာ တင္သူ ရွိသလုိ ႏုိင္ငံေရးအစာမေၾကမႈကုိ အံထုတ္ထားသူေတြလည္း ရိွသည္။

"ရန္္ကုန္ၿမိဳ.ၾကီးကိို မီးပိုေပးႏိုင္ၿပီလို႕ေအာ္ေနၾကတယ္ ဒို႕ပဲခူးမွာေတာ့ မီးလာခ်ိန္ေတြပိုနဲသြားတယ္ ေတာ္လိုက္ၾကတာ။ " ဆုိသည့္ ဂ်ီေတာ့လ္မက္ေဆ့ခ်္တခုက ရန္ကုန္မီးလာခ်ိန္ပုိလာမည္ဆုိေသာ သတင္းကုိသာ အာရုံစုိက္ေနၾကသူမ်ားအတြက္ အျခားတဘက္ကုိ လွစ္ဟျပလုိက္သည့္ ကန္႔လန္႔ကာ အဖြင့္တခု။

သာသနာေရး၀န္ႀကီးဌာနမွ ၀န္ထမ္းတဦးကေတာ့ သူ႕မက္ေဆ့ခ်္တြင္ "အုိ..ေနျပည္ေတာ္မွ အဘအေပါင္းတုိ႔...ကၽြနု္ပ္ယေန႕စားသံုးလိုက္ေသာ အစာအဟာရမ်ားသည္ မနက္ၿဖန္ခါအတြက္ သီးခံဖို႕ၿဖစ္ပါ၏။" ဟု တင္ထားသည္။

သုံးေလးရက္ခန္႔အၾကာတြင္ ပုဂံတြင္ တည္ေဆာက္လ်က္ရွိသည့္ သာသနာေရးဆုိင္ရာ အေဆာက္အဦတခုအတြက္ အလုပ္ၾကမ္း၀င္လုပ္ေပးေနၾကရေသာ သာသနာေရး၀န္ထမ္းမ်ား၏ အျဖစ္အပ်က္သတင္းက ေခတ္ၿပဳိင္အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာတြင္ ေပၚထြက္လာသည္။

အန္အယ္လ္ဒီလူငယ္တဦးကေတာ့ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးအကြဲအၿပဲမ်ားကုိ စိတ္ကုန္လာဟန္ရွိ၏။

“"ထိတိုင္း ကြဲတဲ႔ ဒို႔လူေတြ” ဖ.ဆ.ပ.လအကြဲ....တိုင္းျပည္ လဲ။ ျပည္ပအကြဲ......ယံုၾကည္မႈ နည္း။ အန္အယ္လ္ဒီ အကြဲ....ျပည္သူ ဆဲ။ အတိုက္ခံ အားလံုးကြဲ......စစ္ကြ်န္ပဲ။ " ဟု သူ႔ မက္ေဆ့ခ်္ေပၚ ပစ္တင္ထားသည္။

NDFပါတီ၏ အမွတ္တံဆိပ္မ်ားကုိ ကန္႔ကြက္ႏုိင္ေၾကာင္း သတင္းစာတြင္ပါလာသည့္ ေန႔တြင္"ကို ေဆြ ၿငိမ္း တို့ကလည္း ခေမာက္ေလးကို စြဲလမ္းေနတုန္းပါလားလို့... ရွာထိုးဦးထုပ္ေလးဘာေလးလုပ္လည္း ရပါတယ္ကြဲ႕.. ငုနဲ့ပိေတာက္... စုနဲ့ခေမာက္... ေဆြၿငိမ္းနဲ့ ဦးထုပ္ေပါ့လို့" ဟူ၍လည္း ျပည္တြင္းအယ္ဒီတာတဦးက သူ႕မက္ေဆ့ခ်္ကေန ခနဲ႔၏။

ဖဆပလေခတ္က ဦးဗေဆြႏွင့္ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းအတြဲကုိ ေဆြၿငိမ္းအုပ္စုဟု ေခၚေ၀ၚခဲ့ၾကသည့္အတုိင္း NLDမွ ခြဲထြက္ကာNDF ပါတီကုိ ထူေထာင္ၾကသည့္ ဦးခင္ေမာင္ေဆြႏွင့္ ေဒါက္တာသန္းၿငိမ္းတုိ႔သည္လည္း ဤမက္ေဆ့ခ်္အရ ေခတ္သစ္ ေဆြၿငိမ္းျဖစ္သြားသည္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီ Gtalk message မ်ားသည္ ျမန္မာျပည္မွ အေျခအေနမ်ားကုိ ရုိးတိုးရိပ္တိတ္ ျမင္ေတြ႕ခြင့္ရေစေသာ ျပတင္းေပါက္မ်ား။

“ျမန္မာျပည္အတြင္း ေရတြင္းေရကန္ခမ္းေျခာက္မႈေတြ ျဖစ္ေနၿပီဆုိတာကုိ သတင္းဌာနေတြမွာ မတက္ခင္ကတည္းက ျပည္တြင္း ဂ်ီေတာ့လ္မက္ေဆ့ခ်္ေတြမွာ က်ေနာ္ေတြ႕မိေနတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း အကူအညီေပးေရးအတြက္ ႀကဳိျပင္ထားႏုိင္ခဲ့တယ္"ဟု ျမန္မာျပည္အတြင္း ေရလွဴဒါန္းမႈမ်ား ျပဳလုပ္ေပးခဲ့ေသာ စင္ကာပူႏုိင္ငံအေျခစုိက္ Lotus ေဖာင္ေဒးရွင္းမွ တာ၀န္ရွိသူတဦးက ေျပာသည္။

ဂ်ီေတာ့လ္မက္ေဆ့ခ်္ကုိ လြတ္လပ္စြာ မေရးရဲသူမ်ားလည္း ရွိေသးသည္။ ဒါကေတာ့ အဆန္းတက်ယ္မဟုတ္။ စစ္အစုိးရ၏ ဖိႏွိပ္မႈေအာက္တြင္ ရွည္ၾကာစြာ ေနခဲ့ၾကရသည္ကုိး။

“ဟင့္အင္း...မေရးရဲဘူး။ သမီးအေကာင့္ထဲမွာ ဘယ္သူေတြက ဘာေတြမွန္း မသိဘူးေလ။ သမီးမျမင္ မသိဘူးတဲ့သူေတြလည္း ရွိတယ္။ သမီး ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ ေရးထားတာကုိ သူတုိ႔ ျမင္သြားရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ"ဟု အသက္ (၂၀) အရြယ္ ရန္ကုန္သူ တဦးက မက္ေဆ့ခ်္လြတ္လပ္စြာ မေရးရဲသည့္ အေၾကာင္းကုိ ေျပာသည္။

ထုိမိန္းကေလးက သူမ၏ အမည္ရင္းေနာက္တြင္ ဌာနအမည္ပါ ဂ်ီးေမးလ္အေကာင့္ကုိ သုံးေနရသူျဖစ္၏။

ထုိသုိ႔ေသာ စုိးရြံ႕မႈမ်ားအေပၚ “ျမန္မာႏုိင္ငံထဲမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သုံးစြဲႏုိင္ဖုိ႔ဆုိရင္ ကုိယ့္အမည္ရင္း ၊ အလုပ္ဌာနေတြနဲ႔ မသက္ဆုိင္တဲ့ အေကာင့္တခု သီးသန္႔ကုိ ဖြင့္ထားသင့္တယ္။ ကုိယ့္မိသားစု ၊ အလုပ္အသုိင္းအ၀ုိင္းနဲ႔ ေျပာမယ့္အေကာင့္ ၊ တျခားလြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာခ်င္ရာ ေျပာလုိ႔ရမယ့္အေကာင့္ ။ ခြဲျခားၿပီး သုံးရင္ စုိးရိမ္စရာမရွိပါဘူး"ဟု အင္တာနက္လုံၿခဳံေရး ကၽြမ္းက်င္သူ ကုိထက္ခုိင္က ရွင္းလင္း ေျပာဆုိသည္။

အကယ္စင္စစ္တြင္ Gmail သည္ Facebook အေကာင့္ထက္ပင္ ျပည္တြင္း အင္တာနက္သုံးစြဲသူမ်ားအတြက္ လုံၿခဳံမႈေပးႏုိင္ေသးသည္ဟုလည္း ကုိထက္ခုိင္က ေထာက္ျပသည္။

“facebook မွာ public ဖြင့္ေပးလုိ႔ရတယ္။ ဘယ္သူမဆုိ တက္ၾကည့္လုိ႔ရေနတယ္။ ဒါမွ မဟုတ္ရင္ မိတ္ေဆြသီးသန္႔ (friend only) ေပးလုိ႔ရတယ္။ မိတ္ေဆြရဲ့ မိတ္ေဆြ (friend of friend ) ဖြင့္ေပးလို႕ရတယ္။ google buzz ကေတာ့ မိတ္ေဆြသီးသန္႔ တမ်ဳိးပဲရွိတယ္။ မိတ္ေဆြရဲ့ မိတ္ေဆြ ဆုိတာ မရွိဘူး။ အမ်ားသူငါ (public) ၾကည့္လုိ႕မရဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကုိယ္ေရးထားတဲ့ဟာေတြက မိတ္ေဆြသီးသန္႔ အတြက္ပဲျဖစ္တဲ့အတြက္ လုံၿခဳံမႈ အဆင့္အတန္း ပုိ ရွိတယ္"ဟု ၄င္းက ဆုိသည္။

Google Buzz ဆုိသည္မွာ Facebook ကဲ့သုိ႔ အမ်ားအသုံးျပဳႏုိင္သည့္ လူမႈေရးကြန္ရက္ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာျဖစ္ၿပီး Google ကုမၸဏီက ယခုႏွစ္ ေဖဖ၀ါရီလ (၉) ရက္ေန႔တြင္ လူထုသုိ႔ စတင္ မိတ္ဆက္ခဲ့သည္။

Google Buzzကုိ ဂ်ီေမးလ္မွ တဆင့္ အလြယ္တကူ အသုံးျပဳႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားကာ မၾကာခဏ ေျပာဆို ဆက္သြယ္ေလ့ရွိေသာ လိပ္စာမ်ားကို Buzzက အလုိအေလ်ာက္ အျပန္အလွန္ ခ်ိတ္ဆက္ ေပးမည္ ျဖစ္သည္။

Google Buzz ေပၚထြက္လာၿပီး သိပ္မၾကာ Buzz အသုံးျပဳသူႏွင့္ ဆက္သြယ္ထားသူမ်ားကုိ အျခားသူမ်ားက ျမင္ေနရသည့္အတြက္ Google ကုမၸဏီေတာင္းပန္ရသည္။

သုိ႔ရာတြင္ Buzz ၏ လုံၿခဳံေရး အားေပ်ာ့မႈသည္ ျမန္မာျပည္တြင္း Gmail သုံးစြဲသူမ်ားစြာကုိ ထိခုိက္ေစမည္မဟုတ္ဟု ပဲခူးၿမဳိ႕ရွိ အင္တာနက္ဆုိင္ပုိင္ရွင္တဦးက ယူဆသည္။

အဆုိပါ အင္တာနက္ ဆုိင္ရွင္က " က်ေနာ္တုိ႔ဆီက အင္တာနက္သုံးသူေတြအားလုံး Gmail အေကာင့္တခုေတာ့ ပုိင္ၾကတာခ်ည္းပဲ။ Buzz ထပ္ထြက္လာခ်ိန္မွာ သုံးတတ္သူေတာင္ မရွိသေလာက္ပါဘဲ။အမ်ားစုက ကုိယ္ေရးခ်င္တာေရးပုိ႔ဖုိ႔ ၊ သူမ်ားပုိ႔လာတဲ့စာကုိ ဖတ္ဖုိ႔ ၊ ဒါေလာက္ပဲ သုံးၾကတာပါ။ အသစ္ေပၚတာေတြကုိ စမ္းသုံးႏုိင္ဖုိ႔ အင္တာနက္ဆုိင္မွာအခ်ိန္ကုန္ ေငြကုန္ခံႏုိင္သူေတြလည္း မရွိသေလာက္ပါ။"ဟု ဆုိသည္။

Google Buzz တြင္ မိမိ၏ messageကုိ သူတပါးက ထင္ျမင္ခ်က္ေပးႏုိင္သလုိ ၊ ကုိယ္ကလည္း သူတပါး messageကုိ ထင္ျမင္ခ်က္ေပးႏုိင္သည္။ သုိ႔ရာတြင္ Google Buzz ကုိ အသုံးျပဳသူ ျမန္မာျပည္တြင္း၌ လူနည္းစုသာ ရွိေနေသးသည္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမန္မာျပည္တြင္းမွ အင္တာနက္အသုံးျပဳသူ အမ်ားစုသည္ ကုိယ့္ message အား သူတပါး ထင္ျမင္ခ်က္ေပးမႈကို ခံယူရေရး မရေရးထက္ ၊ ကုိယ္ေျပာလုိရာ ေျပာေရးကုိသာ အဓိကထားၾကသည္။

ကမၻာေပၚတြင္ ဂ်ီေမးလ္ အသုံးျပဳသူေပါင္း ၁၇၆ သန္းခန္႔ ရွိေနရာ အင္တာနက္ ျမန္ႏႈန္းနိမ့္ေသာ ၊ အင္တာနက္ နည္းပညာ ပ်ံ႕ႏွံ႕မႈ ေလ်ာ့ပါးေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းမွ အင္တာနက္သုံးစြဲသူမ်ားလည္း ထုိအထဲတြင္ပါ၀င္သည္။

Gmailတခုကုိသာ အားျပဳသုံးစြဲေနရေသာ ျပည္တြင္းအင္တာနက္ သုံးသူမ်ားအဖုိ႕ gmail password အခုိးခံရမည္လား ဆုိသည္ကလည္း စုိးရိမ္ခ်က္တခု။

“လူေတြက ထင္တာက အင္တာနက္လုံၿခဳံေရးအေၾကာင္း ေျပာလုိ႔ရွိရင္ ၊ ဂ်ိမ္းစ္ဘြန္းဇာတ္ကားေတြထဲကလုိ Hacking ေတြ ၊ ကုဒ္ေတြနဲ႔ အတုိက္အခုိက္ခံရမယ္လုိ႔ ထင္ေနၾကတယ္။ ဒါေတြလည္း မရွိဘူးမဟုတ္ဘူး ၊ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီနည္းပညာနဲ႔ ေအာင္ျမင္သြားတယ္ဆုိတာ ရွားပါတယ္။ Gmail passoword ကုိ သတ္သတ္ ခုိးတဲ့ ပရုိဂရမ္ေတြ ရွိတယ္။ Gmail passoword ခုိးတဲ့ ပရုိဂရမ္ေတြကုိ ေရးၿပီး ဗုိင္းရပ္စ္အေနနဲ႔ လႊတ္လုိ႔ ကြန္ပ်ဴတာေတြထဲမွာ ေရာက္ခဲ့ဖူးတာေတြရွိတယ္"ဟု အင္တာနက္လုံၿခဳံေရး ကၽြမ္းက်င္သူ ကုိထက္ခုိင္က ေျပာသည္။

ထုိျဖစ္စဥ္ကုိ ေရွာင္လြဲႏုိင္ရန္ မိမိ နားမလည္ေသာ Links မ်ားကုိ မႏွိပ္မိရန္သည္ အဓိက လုိအပ္ခ်က္တခုျဖစ္၏။

“အဲဒီ ဗုိင္းရပ္စ္မ်ဳိးက ကုိယ့္ေမးလ္ထဲက သူငယ္ခ်င္းဆီကပဲလာတယ္။ ဒါေပမဲ့ တကယ္တမ္းက ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္းက ပုိ႔ေနတာမဟုတ္ဘူး။ သူ႕ကြန္ပ်ဴတာမွာ အဲဒီဗုိင္းရပ္စ္ေၾကာင့္ လုံၿခဳံေရးေပါက္သြားၿပီး သူ႕အလုိအေလွ်ာက္ ကုိယ့္ေမးလ္ဆီ ၀င္လာတာ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကုိယ္မသိတဲ့ Link ေတြ ၀င္လာရင္ ခ်က္ခ်င္းႏွိပ္လိုက္တာမ်ဳိးမလုပ္ဘဲ။ သူပုိ႔ထားတာဟုတ္မဟုတ္ ၊ ဘယ္လုိ Linkမ်ဳိးလဲဆုိတာကုိ သူငယ္ခ်င္းကုိ ျပန္ေမးပါ။အဲဒါဆုိရင္ ဒီဗုိင္းရပ္စ္မ်ဳိးကုိ ေရွာင္လြဲႏုိင္ပါလိမ့္မယ္"ဟု ကုိထက္ခုိင္က ရွင္းျပသည္။

ျပည္တြင္း အင္တာနက္သုံးစြဲသူမ်ားအတြင္း ဂ်ီေမးလ္လုံၿခဳံေရး နားလည္သူမ်ား ရွိသလုိ ၊ နားမလည္ဘဲ သုံးစြဲေနရသူမ်ားလည္း ရွိေနဆဲ။

“ဂ်ီေမးလ္လုံၿခဳံမႈအေၾကာင္းကုိေတာ့ သိပ္မသိဘူး။ ဂ်ီေတာ့လ္မက္ေဆ့ခ်္ေတြေတာ့တင္ျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္တင္တာေတြ အမ်ားစုကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ မန္းေလးတ၀ႈိက္က အေျခအေနေတြအေၾကာင္းပါပဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ ျပည္တြင္းမွာ ေရးလုိ႔မရတာေတြ တင္ပစ္လုိက္တယ္ဗ်ာ။ အဲလုိမွ မတင္ရရင္ ရင္မေခ်ာင္ဘူး" ဟု မႏၱေလးၿမဳိ႕မွ စာနယ္ဇင္းသမားတဦးက ဆုိသည္။

အမွန္တကယ္လည္း သူေျပာသကဲ့သုိ႔ပင္ ဂ်ီေတာ့လ္မက္ေဆ့ခ်္မ်ားသည္ လြတ္လပ္စြာေျပာေရးဆုိခြင့္မရေသာ ရပ္၀န္းမ်ားတြင္ ရင္ေခ်ာင္ေဆးတခု ျဖစ္ေနဟန္ရွိသည္။

ျပည္တြင္းေန ျပည္သူလူထု၏ လြတ္လပ္စြာေျပာေရးဆုိခြင့္အေၾကာင္းကုိ သူ စဥ္းစားၾကည့္ေနမိစဥ္မွာပင္ ျပည္တြင္း မိတ္ေဆြတဦးက ဂ်ီေတာ့လ္မွတဆင့္ လွမ္းႏႈတ္ဆက္လာသည္။ ထုိအခုိက္ ဖ်တ္ခနဲ ေတြ႕လုိက္ရသည့္ သူ႕ဂ်ီေတာ့မက္ေဆ့ခ်္ကား

"ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနေသခဲ..ေမာ္ေတာ္ေနေရထဲ..အိမ္မွာေနအေမဆဲ..ရန္ကုန္မွာေနဗုန္းကြဲ.. ေနျပည္ေတာ္မွာေနအသားမည္း..အျမင့္ဆံုးကုိတက္ အခ်စ္ဆံုးကုိဖက္ျပီးေအာ္လုိက္မယ္......... မီးလာျပီ....မီးလာျပီေဟးးးးးးးးးး"